Oom Frits

Het valt nog maar te bezien of oom Frits in zijn testament heeft opgenomen dat hij gecremeerd wilde worden. We weten het niet. Het is dan ook al verdomd lang geleden dat Frits het levenslicht zag: 1791. De man is ook al lang dood. Toch zitten wij nu met de brandende kwestie; had hij dit gewild?

Helaas ligt het in de aard van het menselijk lot, dat zij die nog leven uiteindelijk besluiten wat er gebeurt met de overblijfselen van hen die er niet meer zijn. En Frits is niet meer, zoveel is duidelijk. Bovendien ligt het niet voor de hand om aan te nemen dat Frits ooit wilsbekwaam is geweest om deze keuze zelfstandig te maken.

Maar ja, bomen gaan dood. En dan moet je er iets mee. Argeloze wandelaars zouden getroffen kunnen worden door afbrekende takken. De nazaten van Frederik Wilhelm Baron van der Borch moeten zich van dit gevaar bewust zijn geweest, want zij boden zijn stoffelijke resten te koop aan via Marktplaats.

Mijn vriendin zocht brandhout en zo gebeurde het, dat wij vorige week zondag een statig landgoed opreden en daar besloten tot de koop van zes kuub hout. Hout van oom Frits. Een boom die ooit gepoot werd ter ere van de geboorte van eerder genoemde Frederik Wilhelm. Napoleon, Thorbecke, WO I, WO II… Frits zag veel komen en weer gaan.

Deze zomer is hij zelf gegaan. Tweehonderdtien jaar oud. Hij ligt nu in onze achtertuin. Volgend jaar in onze kachel en dan is het: dust to dust and ashes to ashes.