Ongezocht Gevonden

Lijnen door de tijd

2012-01-20T17:17:00.000-08:00

‘Het was leuk, maar het duurde te kort’, zei iemand toen slechts een select groepje achterblijvers rond twaalf uur de avond evalueerde. Hoewel de spreker vond dat wij meer tijd voor de reünie uit hadden moeten trekken, zakte ik met een tevreden gevoel in mijn stoel. We waren zes uur verder. Leuke dingen moeten lang duren, maar als ze te lang duren, zijn ze niet meer leuk.

Het was geweldig om iedereen weer te zien. Twintig jaar voorbij en toch leek het alsof we zojuist nog samen een roze koek hadden gegeten in de kantine. Docent Van Haperen leefde voort als de leraar die ons had vermaakt met de ontploffing van een opstelling reageerbuizen en erlenmeyers. Mevrouw Slingerland was opnieuw het centrum van hilariteit nu tafels – die ondertussen allang roemloos op een onbekende vuilnisbelt liggen te beschimmelen - in de herhaling opnieuw met pindakaas werden beplamuurd.

Het was heerlijk. De prille liefde voor een klasgenote die een tafel verder nietsvermoedend zat te keuvelen met andere oud-klasgenoten werd door een buurman uit de mottenballen gehaald. De eerste roemrijke dronkenschap tijdens een schoolreis - die door vele onopgemerkte bacchanalen zou worden gevolgd – werd opgediept uit het collectieve geheugen.

Het was zalig. Wij voelden ons ingebed in een gezamenlijk verleden. Terwijl de tijd ruw en onvoorspelbaar voortschreed, herleefde een veilige, afgebakende periode waaraan nooit meer iets kon veranderen. Alles zou daar voor altijd het zelfde blijven. Iedereen was ondertussen iemand anders, maar die gedeelde voltooid verleden tijd lag daar ingebed in de diepe kleilagen van ons bewustzijn.

Het was leuk, maar het duurde te kort.

Wij gingen uiteen en schreven verder aan nieuwe, ongewisse lijnen door de tijd.

The art of fart

2012-01-14T06:23:00.000-08:00

Met een niet nader te noemen vriend (naam en adres bij de redactie bekend) zat ik een paar jaar geleden in het café van Hotel Bosch in Arnhem. We hadden zojuist gedineerd bij Mexicaans restaurant ‘Psst Amigo’, door ons ook wel ‘Prrt Amigo’ of ‘Pfft Amigo’ genoemd. Wellicht dat de lezer deze annexen overbodig vindt, maar in het licht van de gebeurtenissen die nog in het verschiet lagen, zullen het nuttige toevoegingen blijken.

Er mocht in die dagen nog gepaft worden in de landelijke horeca, maar de rook kon niet verhinderen dat mij op enig moment een verontrustende geur ter neuze kwam. Het vermoeden dat mijn kameraad hier iets mee uitstaande had, werd al gauw bevestigd door zijn gegrinnik.

“Prrt Amigo, hè”, voegde hij verontschuldigend toe.

“Kun je dat niet ergens anders doen?” vroeg ik geërgerd, aangezien hij ook de verdenking op mij laadde. Desondanks rook ik even later weer de geur van biogas…

“Kerel, kappen nou!”

Er waren geen tafels meer vrij in het café en even later vroeg een jongen of hij en zijn vriendin bij ons aan mochten schuiven. Sympathieke lui. Hij zag er erg verzorgd uit -niet direct een type voor Hotel Bosch- zij had een wat artistieker voorkomen. We raakten aan de praat. De jongen bleek mij te kennen van de middelbare school –hij zat een paar klassen lager- en al gauw voerden wij een geanimeerd gesprek over oud-docenten, klasgenoten en wat er van hen en ons geworden was.

Op een zeker moment viel mij op dat de hand van mijn kompaan quasi-nonchalant de aansteker van het meisje van tafel pakte. Dat bevreemdde mij aangezien hij helemaal niet rookte. Ik zag de aansteker onder de tafel verdwijnen. Ik zag vervolgens uit mijn ooghoeken hoe hij een bil lichtte, hoe de aansteker flitste en hoe een blauwe vlam langs zijn kontzak likte!

“Wat flik je me nou, man?” siste ik.

“Ah, joh, das toch veel beter? Zo ruik je ze niet!” antwoordde mijn makker, zich schijnbaar van geen kwaad bewust.

Even later zag ik hoe hij de affakkeltruc nog eens herhaalde. Ik keek hem vernietigend aan, maar dat leek hem niet te deren. Onze tafelgenoten hadden niets in de gaten. Er werd bier bijbesteld en de jonge vrouw begon net te vertellen over haar werk als psychologe toen ik de hand van mijn kameraad zich weer richting aansteker zag begeven.

“En nu is het genoeg”, zei ik hardop. “Nu is het afgelopen!”

Onze kersverse vrienden keken verbaasd en vroegen wat er aan de hand was, waarop ik besloot dat het tijd werd voor wat ‘naming and shaming’. Een bekende pr-wet is dat je beter zelf het slechte nieuws naar buiten kunt brengen dan te wachten tot het publiek er zonder jou achter komt. Dus ik zei:

“hij zit hier steeds zijn winden aan te steken met jouw aansteker en ik schaam me dood!”

“Dat meen je niet?!” zei de jonge psychologe verbijsterd. Ik begon even te twijfelen aan de zojuist genoemde pr-wet, maar ze vervolgde tot mijn verrassing enthousiast: “Geweldig! Echt waar? Ik dacht dat zoiets alleen in tekenfilms kon! Laat zien!”

Op dat moment had een oplettende observant vier verschillende gezichtsuitdrukkingen kunnen waarnemen: enthousiasme bij de vrouw, gène bij haar partner, verbazing bij mij en welwillendheid op het gelaat van mijn kameraad. Zonder een ogenblik te aarzelen schoof hij zijn stoel naar achteren en demonstreerde onze tafelgenoten de ontbrandbaarheid van een flatus.

Er volgden die avond nog een paar demonstraties waarbij mijn vriend steeds verder in achting steeg bij onze charmante doch toch ook wel aangeschoten rakende tafelgenote. Aan het gezicht van haar partner zag ik dat hij hier geconfronteerd werd met een volstrekt nieuwe kant van zijn geliefde. Misschien ook wel een minder geliefde kant.

Tegen middernacht verlieten wij Bosch. Onze tafelgenoten bleven nog even, hoewel de jonge psychologe ondertussen toch wel het predikaat ‘dronken’ verdiende. Haar vriend wilde eigenlijk ook wel weg, maar zij was nog niet uitgefeest.

“Leuke meid.” zei mijn vriend.

“Ja, het is goed.” antwoordde ik. “Lekker figuur ben jij!” Ik was van plan om eens flink boos te worden, maar eigenlijk werden al mijn argumenten me uit handen geslagen toen hij opgetogen zei:

“Je kunt zeggen wat je wil, maar door mij is het best een geslaagde avond geworden!”

37

2012-01-01T07:45:00.000-08:00

Het gaat beter dan ooit;
puberteit: eindelijk over!
Een feestje waard,
maar dat past niet meer.

Rust, reinheid, regelmaat:
ik kom tot dingen!
... ik werk en fiets
met kinderen op-en-neer.

Net maakte mijn hart een hupje.
'Mijn God, is er iets mis?!'
Ik zag alleen een heerlijk meisje...

Als dat de midlife crisis maar niet is!

Oom Frits

2011-11-26T12:48:00.000-08:00

Het valt nog maar te bezien of oom Frits in zijn testament heeft opgenomen dat hij gecremeerd wilde worden. We weten het niet. Het is dan ook al verdomd lang geleden dat Frits het levenslicht zag: 1791. De man is ook al lang dood. Toch zitten wij nu met de brandende kwestie; had hij dit gewild?

Helaas ligt het in de aard van het menselijk lot, dat zij die nog leven uiteindelijk besluiten wat er gebeurt met de overblijfselen van hen die er niet meer zijn. En Frits is niet meer, zoveel is duidelijk. Bovendien ligt het niet voor de hand om aan te nemen dat Frits ooit wilsbekwaam is geweest om deze keuze zelfstandig te maken.

Maar ja, bomen gaan dood. En dan moet je er iets mee. Argeloze wandelaars zouden getroffen kunnen worden door afbrekende takken. De nazaten van Frederik Wilhelm Baron van der Borch moeten zich van dit gevaar bewust zijn geweest, want zij boden zijn stoffelijke resten te koop aan via Marktplaats.

Mijn vriendin zocht brandhout en zo gebeurde het, dat wij vorige week zondag een statig landgoed opreden en daar besloten tot de koop van zes kuub hout. Hout van oom Frits. Een boom die ooit gepoot werd ter ere van de geboorte van eerder genoemde Frederik Wilhelm. Napoleon, Thorbecke, WO I, WO II… Frits zag veel komen en weer gaan.

Deze zomer is hij zelf gegaan. Tweehonderdtien jaar oud. Hij ligt nu in onze achtertuin. Volgend jaar in onze kachel en dan is het: dust to dust and ashes to ashes.

Ik moet helemaal niks!

2011-11-21T15:16:00.000-08:00

Een niet nader te noemen oud-collega op een niet nader te noemen scholengemeenschap vertelde, dat hij een keer zijn bomvolle postvak zonder te kijken in een vuilnisbak had gekieperd.

Heb ik ook wel eens zin in.

Hoeveel mailtjes ontvang ik niet waarop men antwoord verwacht? Hoeveel ‘belangrijke’ informatie stapelt zich niet op in mijn postvak? Dingen die ik móét lezen en waar ik op móét reageren…

Ik denk wel eens: als ik al zo veel moet, hoeveel moet de directeur dan, hoeveel moeten ministers en hoeveel moeten presidenten? Komen die mensen überhaupt nog aan iets zinnigs toe als ze zo veel moeten? Is er nog ruimte om iets te willen?

Al dat moeten, is niet goed. Daar ben ik van overtuigd; er zou minder moeten worden gemoeten. We worden er willoze radertjes van. Verleren het om zelf na te denken. Komen niet meer aan dingen toe die écht nodig zijn.

Kijk maar om je heen.

Die oud-collega die zijn postvak leegstortte, zette me echt aan het denken. Vooral wat hij erbij zei: “Ik heb er nooit problemen mee gehad; helemaal zero. Er zat niks belangrijks tussen; niemand zei ooit dat ik iets had gemist!”

Nat gaan

2011-10-12T13:01:00.000-07:00

De regen viel met bakken uit de hemel. Onder een poortje in de binnenstad zocht ik mijn toevlucht tegen het natuurgeweld. Een meisje van een jaar of veertien kwam aanrennen.

“Fucking hell!’’ riep ze.

“Zeg dat wel”, rijmde ik.

“Sorry, I don’t understand you. I’m English”, sprak het meisje.

Het was even stil. Op het kletteren van de regen na.

“What brings you to Zutphen?” vroeg ik.

“An exchange project”, zei het meisje.

“What kind of exchange project?” informeerde ik.

Nu begon het meisje wat te stotteren. Ze leek de weg een beetje kwijt in haar moedertaal. Ze had ook wel een wat Nederlandse tongval, trouwens… Ik stelde nog een paar vragen, maar die werden steeds moeizamer beantwoord.

Het regende nu minder hard, maar onder ons poortje was de stemming wat ongemakkelijk geworden. Ik voelde me er een beetje ingeluisd. Naar de kleur op haar wangen te oordelen, voelde het meisje dat een weinig heroïsche ontknoping nabij was.

“So, you’re English…”, mompelde ik.

“Yes!”, zei het meisje met aan wanhoop grenzende stelligheid.

Ik voelde dat de waarheid weinig aan onze beider levens zou toevoegen.

“Good luck!” zei ik en ging op een holletje naar mijn fiets.

Dan maar nat.

Blikvanger

2011-09-03T08:28:00.000-07:00

Mijn blik werd vandaag tot twee keer toe gevangen door een 'blikvanger' en dat riep allerlei maatschappijkritische gedachten op. Het lijkt zo'n sympathiek stuk straatmeubilair, maar voor mij had 'ie niet uitgevonden hoeven worden. Ik probeerde te bedenken hoe het ding eigenlijk de weg naar onze gedeelde ruimte heeft gevonden. Waarschijnlijk werd er een prijsvraag uitgeschreven door een gemeente die de strijd wilde aanbinden met het toenemende zwerfafval. Iemand stuurde deze uitvinding in...

De wethouder moet eerst nog wat hebben tegengesputterd: "Er vliegt toch heel veel rommel naast zo'n blikvanger? Als een jongere op z'n scooter langs komt scheuren dan mikt hij z'n blikje Red Butt vast niet altijd met een strekworp netjes in die korf..."

Uitvinder blikvanger: "U moet dat anders zien; nu wordt de hele berm als dumpplek gebruikt. Straks concentreert het afval zich rond deze hotspots. Dat ruimt stukken sneller op. Denk aan de kosten, meneer de wethouder. Denk aan de kosten. Het is overigens 'Red Bull'."

De wethouder was ontvankelijk voor het kostenbesparende argument. Hij ging akkoord. De uitvinder kreeg een aanzienlijke beloning voor zijn idee en jubelde nog wat na: "De burger wordt op deze manier 'uitgedaagd' zijn afval weg te werpen. Het brengt een ludiek en tevens sportief element terug in de samenleving enz. enz."

De wethouder was blij. Hij zag zijn populariteit en kans op herverkiezing toenemen met de introductie van deze baanbrekende kijk op afvalmanagement. Bovendien hoefde hij nu die andere betuttelende maatregelen niet uit te voeren. Meer aandacht voor normen en waarden op scholen, had iemand al voorgesteld... Weet je wat dat kost?! En jongeren vinden zoiets helemaal niet leuk. Omgangsvormen zijn uit de tijd. Daar kun je tegenwoordig echt niet meer mee aankomen! Deze blikvanger was een veel sympathieker remedie.

De dochter van de wethouder wierp bij het avondeten nog wel een kleine smet op 's vaders jubelstemming:

"Maar pap, nu heb je toch nog helemaal niks gedaan aan het achterliggende probleem!" Merkte ze op.

Het was even stil geweest in huize wethouder, maar met een quasi terloopse vraag naar 's dochters schoolprestaties had hij die lullige aanval goed weten te pareren. Haar storende opmerking bleef nog wel nazeuren. Maar een goed glas port bracht uiteindelijk de nagalm van deze kinderlijke wanklank tot zwijgen.

En nu staan deze misvuilnisbaksels dus her en der in den lande het weggooien tot sport te verheffen.

Alc.h.l

2011-08-08T03:26:00.000-07:00

Ik liep met een vriend door de stad toen hij een oud-collega tegenkwam. Een sympathieke kerel die er evenwel nogal onverzorgd uitzag en een flinke dranklucht verspreidde. Uiterlijk en geur correspondeerden aardig met het verhaal dat hij tegen mijn goede vriend begon te vertellen. Het was een treurig relaas over zijn ontslag en de vruchteloze zoektocht naar werk die daarop was begonnen.

Mijn kameraad was erg begaan met zijn lot en luisterde aandachtig. Ik vond de sarcastische wijze waarop de mislukkingen werden geëtaleerd vooral amusant. Maar dat ik op een bepaald moment in lachen uitbarstte, ging waarschijnlijk te ver. Mijn vriend keek me een beetje verwijtend aan. Ik kon er niks aan doen. Het kwam door de tekst op het T-shirt van de man:

Veenendaal

2011-08-08T03:24:00.000-07:00

Mijn polyglottische vriend Rick was op bezoek. Zijn telefoon ging en er volgde een gesprek in een onbekende, exotische taal.

“Wie was dat, Rick?” vroeg ik.

“Een vriend. Een Grieks Orthodoxe Jood uit Albanië.” antwoordde Rick.

“Belde hij uit Griekenland, Israël of Albanië?” wilde ik weten.

Rick: “Uit Veenendaal.”

Zeven kleuren...

2011-07-22T13:41:00.000-07:00

We waren zo gelukkig met de ons toevertrouwde woning in de Vordense bossen; een hectare grond erbij, drie paarden, vrij gebruik van de auto en alle voorzieningen en dat allemaal voor niets! Leuk, op een huis passen! Maar dan moet je niet getroffen worden door een vileine buikgriep…

Eline en ik lagen na een lange, brakke nacht wat afgepeigerd op bed toen Bente, die ondertussen van haar griep genezen was, vroeg of ze met Tristan en Mathijs de pony ‘Eline’ (ja, zo heet ze echt) uit de wei mocht halen. Wij vertrouwden dat haar wel toe. Ze had nu al een paar keer in ons bijzijn met het dier rondgesjouwd en dat ging prima. Zolang ze Gipsy, het grote paard en Naud de humeurige pony maar liet staan…

Al gauw bleek dat wij een verkeerde inschatting hadden gemaakt. Vijf minuten later stond Mathijs naast ons bed:

“Het gaat helemaal mis! De paarden zijn ontsnapt!”

In recordtijd was ik met mijn fiets bij de wei. Inderdaad, daar stonden de mopperpony en het grote paard aan de weg te grazen met een paniekerig ogende Bente erbij. “Hoe krijg je het in godsnaam voor elkaar?!” Riep ik geschrokken en geërgerd, “Eline staat in de wei en Naud en Gipsy erbuiten…” Erg veel tijd om naar het jammerende relaas van Bente te luisteren had ik alleen niet; het grazende duo zag in een oogopslag dat ik hun zojuist herwonnen vrijheid kwam inperken en sloeg tot overmaat van ramp op hol. Met woest hoefgetrappel galoppeerden ze hinnikend over de weg weg.

Weg.

Nou ja, weg… ze renden gelukkig de voortuin in van ons oppashuis om daar verder te grazen. Buiten adem reed ik de oprit op. De paarden zagen mij en sloegen prompt weer op hol. Ze renden om het huis heen de kolossale achtertuin in. Daar volgde een vreemde klopjacht tussen de bossages en schuurtjes, waarbij ik me af begon te vragen wie er nou eigenlijk door wie achternagezeten werd… Het was tamelijk angstaanjagend. Om mij heen voelde ik de hoeven dreunen, maar door de struiken en gebouwtjes kon ik niets zien. Ik vreesde na iedere hoek ondersteboven gelopen te worden.

Na een tijdje werd het stil.

Ze stonden weer in de voortuin te grazen. Ik weet ongeveer nul van paarden en pony’s. Ik vind ze prachtig, maar ook groot, lomp en eng. Hoe in vredesnaam kreeg ik ze terug? Geen idee! Ik pakte het halster van Gipsy en trok hem met lichte dwang en knikkende knieën naar de stal in de achtertuin. De pony volgde gedwee…

Pfff.

Ik ben er nog - Ondanks Scientology

2011-06-03T04:26:00.000-07:00

Het waren zware tijden. Ik was zeventien, net van school gestuurd en ik leefde op gespannen voet met mijn ouders. Mijn goede vriend Erik had het thuis ook niet al te knus en was zojuist begonnen aan begeleid kamerwonen.

Maar gedeelde smart is halve smart. Wij trokken veel samen op en besloten een dagje naar Amsterdam te gaan. Wij voelden ons in het bonzend hart van de hoofdstad –waar in tegenstelling tot thuis wel alles mogelijk leek- als vissen in het water…
Tot het eind van de middag.

We waren alweer op weg naar het station toen we in de Kalverstraat door een vriendelijke man werden aangesproken. Of we misschien mee wilden doen aan een onderzoekje.

Wij waren de beroerdsten niet. Even later liepen we achter hem aan een groot gebouw binnen waar veel jongeren, allochtonen en fragiel-ogende mensen papieren zaten in te vullen. Overal lagen boeken en video’s met uitbarstende vulkanen en de titel ‘Dianetics’.

Ik begon een beetje te twijfelen aan de onafhankelijkheid van het onderzoek, maar welwillend als ik was, begon ik toch met het invullen van ellenlange vragenlijsten met gewetensvragen. Ik was wel anderhalf uur bezig.

Erik was veel eerder klaar. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hem een geanimeerd gesprek voeren met de meneer die hem zojuist had opgehaald om de resultaten door te nemen.
Niet lang nadat mijn formulieren waren ingenomen, werd ik ook opgehaald.

Een vriendelijke mevrouw met een sterk Amerikaans accent stelde wat oppervlakkige vragen. Over mijn woonplaats, of ik het leuk had in Amsterdam… om vervolgens een radicaal ander pad in te slaan:

“Maar, Gijs, luister: het gaat heel slecht met jou!”

De plotselinge ommezwaai deed me schudden op mijn grondvesten. Wat kregen we in hemelsnaam nou?! De vrouw deed er nog een schep bovenop:

“Je bent suïcide, Gijs. Wij willen je helpen.”

Ik wilde weg. Ik stond op en wilde gaan. Dwingend en met een priemende blik vervolgde de vrouw: “Ga zitten, Gijs. Je maakt me heel boos.”

Ze pakte een grafiek en begon te vertellen dat het de uitkomst van het onderzoek was en dat alles wees op een aanstaande suïcide. Ik voelde hoe een soort paniek zich van me meester maakte.

“Ik heb hier geen trek in. Ik ga.” Wist ik nog uit te brengen. Terwijl de vrouw nog dreigend op me inpraatte, draaide ik me om en liep weg. Opeens werd ze weer vriendelijk en riep me na: “Als je je nog bedenkt, ben je altijd welkom!”

Ik dacht nog niet over suïcide, maar ik voelde me wel vrij afschuwelijk na dit korte gesprek. Misschien had die mevrouw wél een punt… ik was per slot van rekening net van school gestuurd. Mijn ouders hádden de balen van me… Welke kant ging dit op?!

Erik kwam ook aanlopen. Zal je zien dat ze hem de hemel hebben ingeprezen, dacht ik. We liepen de trappen af, het pand uit. Erik zei geen woord. Ik zweeg ook. Bij de voordeur draaide Erik zich naar me toe en zei: “Ik ben een gevaar voor de samenleving!”

Ik barstte in een oorverdovend gelach uit. Erik kon het niet waarderen. “Wat sta je nou stom te lachen man. Het was een vreselijk gesprek!”

“Ik ben suïcide!” grijnsde ik. Hij kon er nog steeds de lol niet van inzien. “Maak er maar grapjes over”, mompelde hij. Pas toen hem duidelijk werd dat we alletwee de grond ingestampt waren, kon hij er een klein beetje om lachen.

Op weg naar het Centraal Station maakte de opluchting plaats voor woede. We waren met onze eigen antwoorden om de oren geslagen. Die antwoorden waren opgepompt en naar ons teruggesmeten. Het waren schoften! Als we niet samen waren geweest dan hadden we er nu misschien nog in geloofd.

De man had geprobeerd om Erik een self-helpvideo te verpatsen voor 270 gulden… Dat hij financiële problemen had, vond de man helemaal geen argument. “Het is een investering!” Had hij geroepen. Uiteindelijk was hij boos geworden en had hij gezegd dat Erik weg moest gaan…

Wij waren bij Scietology binnengeweest. Godzijdank maar even!

Grote onthufterdag (2)

2011-05-28T01:40:00.000-07:00

Vorig jaar stelde ik voor, na een verbale aanvaring op straat met twee hufters, om ‘grote onthufterdag’ te introduceren. Een dag waarop men tegen het advies van de politie in, medeburgers wél aanspreekt op huftergedrag.

Nico en ik waren op weg naar een toneelvoorstelling. Al voor we waren aangekomen, kregen we in Klarendal een staaltje free-style straattheater voor onze kiezen.

Op de stoep stond een dunne jongeman in trainingspak te praten met een jongen op een scooter. Dat was een dikke jongen. Een heel erg dikke gozer. Een kolossaal figuur. Hij dronk tijdens de conversatie een blikje cola.

Net op het moment dat wij het tweetal passeerden, nam de dikkerd een laatste teug cola en wierp vervolgens het blikje achteloos op straat.

“Hé, klootzak!”

Riep de dunne, terwijl hij het blikje opraapte.

“Wat flik je me nou? Je gaat hier geen rotzooi op straat gooien, eikel! Doe dat ff bij dat eigen kankerkamp van je voor de deur!”

“Ach flikker toch op, man….”

Antwoordde de dikke. Of iets van die strekking. Wij konden het niet meer goed horen, want we waren het duo voorbij. Hoewel ik dolgraag de afloop van dit ideologische geschil had meegemaakt, leek het me niet wijs te blijven kijken. De kans was te groot dat de eenheid dan snel zou zijn weergekeerd ten koste van ons fysieke welbevinden.

Maar ik was verheugd. Er wordt onthufterd.

Míjn vegaballetjes!

2011-05-23T08:12:00.000-07:00

Tristan had voor een wereldreis aan spullen ingepakt voor schoolkamp. Ik moest alle zeilen bijzetten om koers te houden op mijn fiets met zijn enorme koffer op het voorrek. Op compassie van Eline en Bente hoefde ik niet te rekenen. Ze fietsten grinnikend achter mij aan. Toen ik bij het eerste kruispunt zwabberend tot stilstand kwam en ternauwernood een kruis-stangbotsing kon voorkomen, nam het gelach alleen maar toe. "Oehoe, Gijs, daar knalde je bijna op je piemeltje..." hinnikte Eline. Voor mij hoefde het niet zo expliciet in het bijzijn van de kinderen; ik voelde me door deze ontsnapping aan de kruisdood al genoeg in mijn mannelijkheid aangetast..."op m'n 'piemeltje'..." Hmpfff. Bente deed er nog een schepje bovenop en voegde er giechelig aan toe: "en op je vega-balletjes!"

Of toch wél kernenergie?

2011-04-13T02:51:00.000-07:00

Mathijs wilde graag een vuurtje maken met een vergrootglas en een stapel papier. “Denk je wel aan de veiligheid?” vroeg ik. “Ja”, antwoordde Mathijs.

Vijf minuten later zag ik hem met zijn vergrootglas op de kurkdroge, zonovergoten zomerdag voor de open tuindeur zitten naast een stapel papier. “Mathijs!” riep ik uit. Hij keek me vragend aan. “Je zou toch aan de veiligheid denken?!” Hij knikte en antwoordde weer: “Ja.”

“Maar je zit nu ín de deuropening naast een stapel papier, terwijl de wind het huis in waait, papiertjes te branden!” “Ja”, antwoordde Mathijs. “Waar is de emmer water om het vuur te doven als het misgaat? Waarom zit je hier voor de open deur en niet bij de vuurplaats?!”

Terwijl ik het allemaal zei, begreep ik dat ik hem had moeten helpen. Mathijs had zojuist het vuur ontdekt en wie iets ontdekt, kán nog niet bezig zijn met de consequenties van die ontdekking.

De afgelopen maand ben ik fel tekeergegaan tegen kernenergie. Afschaffen. Mee stoppen. Kappen. Onbeheersbaar.

Maar is die opstelling wel terecht? Zou een mensheid met die mentaliteit ooit het vuur hebben leren gebruiken? Vroeg ik mij vandaag af toen ik naar onze nieuwe houtkachel stond te kijken.

De mensheid heeft zojuist de radioactiviteit ontdekt. We zijn een paar dagen verder in de eeuwigheid en we weten ook wat de huiveringwekkende gevolgen ervan kunnen zijn op het leven. In de oudheid moet men met een vergelijkbare angst naar het vuur hebben gekeken.

Vuur is gevaarlijk. Radioactiviteit is ook gevaarlijk. Met vuur kunnen dingen misgaan, met radioactiviteit ook. Moeten we het vuur verbieden? Lijkt me niet zo’n goed idee. Moeten we radioactiviteit verbieden? Waarschijnlijk wel.

Mathijs weet nu dat hij zijn vuurtje op een veilige plek moet maken en dat hij een emmertje water klaar moet zetten voor als het misgaat. De mensheid zet kerncentrales neer op onveilige plekken en – nog veel belangrijker – een emmertje water helpt niet als het misgaat. Wat wel helpt: ....?

Laat de wetenschap zich maar eens buigen over de mogelijkheden om straling te neutraliseren en een kernreactie te stoppen. Alles heeft een tegenpool. Die moet er ook zijn voor radioactiviteit.

Zolang men scheuren in kerncentrales probeert dicht te proppen met zaagsel, verscheurde kranten en stoffen uit luiers (zoals in Fukushima is gebeurd!) hebben we er nog onvoldoende van begrepen. Zolang men uit machteloosheid vele tonnen radioactief water en stoom laat ontsnappen, dat zich met de golfstromen en door de lucht over alle windstreken verspreidt (zoals in Fukushima nog steeds gebeurt!), dan mag er van grootschalige toepassing van kernenergie niet langer sprake zijn!

Alles mag langzamer

2011-04-06T07:14:00.000-07:00

Wubbo Ockels, de ex-astronaut wiens naam mij altijd aan chips doet denken, heeft een superbus gepresenteerd. Het gaat om een elektrische bus die met gemak 250 km/u haalt.

Ik vind Wubbo een sympathieke man. Zijn betrokkenheid bij duurzame projecten draagt daar in hoge mate aan bij. Hij was bezig met een ecologische boot – die helaas tot zinken is gebracht – en hij heeft een idee om met vliegers energie op te wekken. Toch heb ik bedenkingen bij deze bus.

Men zegt dat problemen niet opgelost kunnen worden op het niveau waarop ze worden gecreëerd. Die zin heeft me altijd gefascineerd. Iets zegt mij dat er veel waarheid in zit, maar ik heb de zinsnede nooit helemaal kunnen doorgronden. Totdat ik de bus van Ockels zag.

De bus is ongetwijfeld ontwikkeld als revolutionaire poging om een probleem op te lossen. Aangezien het een elektrische bus is, denk ik dat hij gemaakt is met de bedoeling om de uitstoot van CO2 tegen te gaan. Toch schiet de uitvinding volgens mij zijn doel voorbij, maar dat is misschien inherent aan snelle voertuigen…

Ik zit met die snelheid.

De vraag komt bij mij op: waarom zo snel? Wat is er revolutionair en duurzaam aan een snelle bus? De meeste mensen weten dat snelheid om de input van veel energie vraagt. Als kind dacht ik dat snel naar je bestemming rijden zuiniger was, omdat je dan korter in de auto zat, maar Wubbo weet ongetwijfeld beter… Waarom dus zo snel?

Ik kom niet tot bevredigende antwoorden. Die bus is snel, omdat het een poging is om duurzaamheid voor niet duurzame mensen interessant te maken. Daarbij is deze bus zijn doel voorbijgeflitst.

‘Alles moet sneller’ is de achterliggende gedachte. De achterliggende gedachte is niet: ‘alles moet duurzamer’. Deze bus is een poging om een probleem op te lossen op het niveau waarop het is ontstaan. Volgens mij is de behoefte aan sneller (en meer) namelijk de oorzaak van het milieuprobleem waar deze bus een oplossing voor wil zijn.

Wubbo Ockels had een andere bus moeten uitvinden als hij iets revolutionairs en duurzaams had willen maken. Eentje die niet harder kan dan dertig km per uur. Een bus die het verkeer ophoudt. Een bus waarachter constant een rij vloekende automobilisten rijdt tot eindelijk het kwartje valt:

‘ALLES MAG LANGZAMER’.

Rick

2011-03-09T06:57:00.000-08:00

Het mooiste aan Rick vind ik zijn onbevangenheid. Verder komt het woord gêne niet in zijn woordenboeken voor. Die twee eigenschappen gecombineerd met zijn ongebreidelde interesse, communicatiedrift en talenkennis leveren hem altijd nieuwe ontmoetingen en onverwachte situaties op. Zo is hij het ene moment in Irak bij de burgemeester van Kirkuk op de thee en een maand later zit hij in het hart van de Farfella’s van Rio de Janeiro bij een oud-cameraman van Stanley Kubrick. Ooit stuurde Ricks vriendin hem voor een boodschap naar de Albert Heijn, maar hij kwam even later terug met een verdwaalde vluchteling uit Iran. Rick had hem uitgenodigd om te blijven logeren en kerstavond te vieren…

Maandag was ik met mijn gewaardeerde vriend in Amsterdam. Sinds kort probeert hij zijn kennis van het Mandarijn in de praktijk te brengen. Iedere Chinees die ons pad kruiste werd derhalve een gelukkig Nieuwjaar gewenst al dan niet gevolgd door andere smalltalk. Bij restaurant Nam Kee werd de bestelling in het Mandarijn geplaatst en passerende obers werden vergast op wisecracks en complimenten in hun moedertaal. Ook als een Oosterling niet al te enthousiast reageerde op zijn uitbundige toenadering, liet Rick zich niet uit het veld slaan. Toen een winkelier op het Damrak helemaal geen sjoege gaf, ging Rick net zo lang door tot de man op zichzelf wees en mompelde: ‘Korean’.

Alsof hij het zelf zo georkestreerd had, kwam er op de terugweg in de trein een complete Chinese familie bij ons zitten. Ter lering ende vermaeck hief Rick een Chinees liedje aan voor de jongste telg van het gezelschap… Ook zat er een Marokkaanse met wie wij een geanimeerd gesprek aangingen.

Arnhem. We verlieten de trein. ‘再见’ zei Rick tegen de Chinezen en ‘أراكم قريباً’ tegen de Marokkaanse. Ik hoorde nog net een quasi verontwaardigde stem roepen: ‘En wij dan?!’ Rick repliceerde: ‘Tot ziens!’

Herman op de vleeswijzer

2011-02-17T12:58:00.000-08:00

‘Hè bah, er zit allemaal Herman op mijn vleeswijzer!’

Deze cryptische opmerking van Bente riep nogal wat vraagtekens bij mij op. Het ging niet zozeer om ‘Herman’, als wel om de vleeswijzer. Met ‘Herman’ was ik ondertussen bekend geraakt; een paar weken geleden kwam Bente met een bakje prut thuis van school. Het bakje prut was ‘Herman’, het ‘vriendschapsbrood’.

Het prutje moest op bepaalde dagen gevoerd worden met suiker, meel, eieren, melk etc. en zou al doende een bal deeg gaan vormen die in de oven tot een soort brood gebakken kon worden. Voor het ovenrijp was, moesten er nog wel een paar porties worden afgehaald en die moesten weer aan vrienden worden gegeven. Vandaar waarschijnlijk de term ‘vriendschapsbrood’.

Bij Bente is het voeren van Herman al twee weken geleden gestagneerd. De bak met deeg staat wel ergens, maar ik geloof niet dat er nog van een vriendschapsbrood gesproken mag worden. Ik zou er zelf in ieder geval niet meer van durven eten. Laat staan dat ik het m’n vrienden zou geven…

Vriendinnetjes van Bente zijn waarschijnlijk succesvoller; er komen in ieder geval weer nieuwe bakjes prut onze kant op. Een ervan was in Bentes tas opengegaan en over haar ‘vleeswijzer’ heengelopen.

‘Hoezo, vleeswijzer?’ vroeg ik dus. ‘Gewoon’ luidde Bentes bitse antwoord. ‘Hoe kom je aan die vleeswijzer?’ vroeg ik nog eens. ‘Gewoon, gekregen’, antwoordde ze nogmaals kortaf. Doorvragen leverde niks op. Bente volhardde in geërgerde antwoorden die geen enkele informatie toevoegden… En ineens werd ik boos.

‘En nu heb ik er verdomme genoeg van: hoe kom je aan die vleeswijzer?!’

riep ik getergd, terwijl ik met een broodtrommeltje op het aanrecht sloeg.

Bente riep op jammerende toon: ‘Van juffie, nou en?!’

Ik (nog steeds boos): ‘maar hoezo? En heeft iedereen dan zo’n vleeswijzer gekregen?!’

Bente (huilend): ‘Jaahaa. Die heeft juffie van de supermarkt meegenomen!’

Ik (verbijsterd): ‘Voor iedereen?!’

Bente (gefrustreerd): ‘Ja! Behalve voor de vegetariërs.’

Ik (rustig): ‘Ok, nou dat wilde ik gewoon even weten.’

Maar ik realiseerde me, dat ik nog geen steak wijzer was.

Zucht

2011-01-29T14:45:00.000-08:00

Zo stil op het station
De frisse geur van avond
Spoorbomengeklingel
Een sneltrein raast voorbij...
Sindsdien is het nog stiller

Zucht.

Een boze drone

2011-01-03T14:20:00.000-08:00

Ik weet niet of het goed was, maar ik besloot het verhaal over de op afstand bestuurbare vliegtuigen toch maar met de kinderen te delen. Ik las het vandaag in de NRC-next. Het Amerikaanse leger zet in Pakistan ‘drones’ in. Vliegtuigen die vanuit de Verenigde Staten met een joystick worden bestuurd en al duizend mensen hebben gedood. Vooral het volgende kille zinnetje trof me:

‘De piloot kan na zes uur de joystick doorgeven en naar huis gaan.’

Het woord ‘joystick’ alleen al krijgt voor mij een wrange bijsmaak, maar dat terzijde.

De kinderen waren voornamelijk gefascineerd door de technische aspecten van mijn uiteenzetting. Terwijl dat nu juist niet mijn intentie was. Ik kon het niet nalaten het verhaal te expliciteren:

‘’Proberen jullie je even voor te stellen dat ik zo’n piloot ben en aan het einde van de dag thuiskom. Op de vraag: ‘hoe was het op je werk?’ antwoord ik met: ‘o, niks bijzonders. Ik heb vandaag weer een paar mensen doodgeschoten.’ ’’

Nu keken de kinderen mij wel met grote ogen aan. Bijna alsof ik het echt was, die zo’n vliegtuig had bestuurd vandaag…

Mijn verhaal was niet zonder bijbedoelingen. In hetzelfde artikel in NRC-next stond ook dat de Amerikaanse defensie de ontwikkeling van oorlogsspellen mede-financiert. Jongeren die dit soort spellen spelen zouden vanwege hun enthousiasme voor het spel erg geschikt zijn voor het werk van drone-piloot, stelde het Pentagon al voor…

Het leek mij een goede reden om de kinderen nu eens wél de lol in een spelletje te ontnemen.

Na het eten stond een van de jongens alweer naast mij met een boek over vliegtuigen. De technische aspecten van het wapentuig waren alweer belangrijker geworden. Ik besloot het erbij te laten.

Het blijven kinderen.

Als die mannen in het Pentagon dat nou ook eens zouden begrijpen… Ik geloof niet dat de grootste vijanden van onze beschaving in de Hindu Kush rondlopen.

Sprinten

2010-12-09T14:03:00.000-08:00

“Ik ben misselijk”, murmelde het meisje tegenover mij in haar mobieltje. Vanaf dat moment begon ik mij wat minder behaaglijk te voelen in het krappe vierzitsbankje in de propvolle trein. Ik checkte mijn ontsnappingsroutes en keek om de tien seconden even in haar richting. Ze werd met de minuut bleker.

Ergens voor Rheden, vroeg ik: ‘Gaat het?’ Het meisje schudde ontkennend. Mij bekroop steeds meer het gevoel dat ik van alle reizigers de minst gunstige zitplek had gekozen. Tegelijkertijd leek het me na deze vraag niet erg netjes om op te staan en elders een zitplaats te zoeken. Die waren er trouwens ook niet, al had ik met een staanplaats nu ook genoegen genomen.

Tijd voor schadebeperkende maatregelen. De mannen om mij heen leken zich niet gewaar van het naderende onheil. Achteloos bladerden ze door hun krantjes. ‘Ze moet overgeven, hebben jullie een plastic zak?!’ Doorbrak ik de staat van onwetendheid ruw. De heren reageerden abrupt door nerveus in hun tassen te gaan grabbelen. Nee. Niemand had een plastic tas.

Het meisje maakte een peristaltische beweging en hield haar handen voor haar mond. Ik sprong in het gangpad. Fantoomkots. Er gebeurde verder niks, maar de mannen waren nu ook in de opperste staat van paraatheid. “Je muts, geef haar je muts!” zei mijn eerdere buurman, die nu het meest in de vuurlinie zat, tegen me.

Yeah, right. Mijn muts. Voor het arme kind wilde ik m’n muts best opofferen, maar wat heb je aan een muts als je moet braken? Een vergiet leek me nog nuttiger… Nee, meneer probeerde voornamelijk zijn eigen hachje te redden. Zo’n eerste golf in mijn muts gaf hem natuurlijk tijd om te ontsnappen.

“Ga even naar het toilet”, zei de man naast haar. Ongetwijfeld ook om het probleem voor zichzelf op te lossen. Het toilet. Welk toilet? Bedacht ik. Er rest de misselijke reiziger in deze Sprinters toch niets anders dan het meubilair en medereizigers onder te vomeren? Dat had hij toch in zijn krantje kunnen lezen?! Schandalig. Iedereen weet toch dat de aanmoediging ‘kunt u het nog even ophouden tot het volgende station?’ weinig effect sorteert bij de buikgrieperige medemens?

Dit meisje bleek evenwel over een ijzeren wil te beschikken. Tot Dieren wist ze de kaken op elkaar te houden. Ze moest nog verder, maar het leek haar toch wijzer om uit te stappen. Arme meid. Ze wist het vast niet. De NS zijn spijkerhard: op station Dieren zit het toilet ook dicht.

Pokkentak

2010-10-30T06:31:00.000-07:00

Eline voelde zich niet al te best. Getroffen door een soort Q-koortsvariant bracht ze de laatste vakantiedagen voornamelijk snotterend in het Terschellinger vakantiehuisje door. Haar plotselinge ingeving om vanaf Midsland helemaal over het strand naar Oosterend te wandelen, begreep ik daarom niet helemaal. Het leek me een onzalig voornemen voor iemand die rillerig, koortsachtig en moe is.

Niettemin liepen wij even later langs de vloedlijn. Een straffe herfstwind gierde om ons heen. De branding beukte op het eiland. Eline moest me af en toe over waterige slenkjes tillen; mijn cowboylaarzen bleken niet het meest geschikte schoeisel voor zo’n wandeling.

Na een paar kilometer zagen wij een wonderlijke, gepokte tak uit het strand steken. Een pluimpje van touw/visnet was verstrengeld geraakt aan een uiteinde. Eline besloot het ding mee te nemen. Misschien dat ze er thuis nog iets mee kon…

Het was een lange wandeling. Drie uur later kwamen we aan bij ons huisje. De volgende dag vertrokken we naar Zutphen. De tak ging mee. Hij stonk. Dat was natuurlijk de lijkenlucht van die pokken… De kinderen voelden zich duidelijk niet erg op hun gemak in het OV met een moeder met zo’n stinktak… Zelf had Eline er niet zo’n last van, maar dat kwam waarschijnlijk doordat de wandeling haar verkoudheid nog wat had aangewakkerd.

Het was nog een hele heisa om alle bagage en de tak in Zutphen op onze fietsen te krijgen, maar uiteindelijk kwamen we thuis. De tak staat nu ergens in de schuur. Daar heeft de afgelopen maanden ook een bed in de weg gestaan dat ik bij de kraak had gevonden. Dat bed hebben we maar op laten halen door de Switch. Het zal mij benieuwen waar deze tak z'n laatste rustplaats vindt.

Durf te discrimineren!

2010-10-16T05:46:00.000-07:00

Wij leven in een angstig land. We zijn vooral bang voor elkaar: hoe zullen de buren er over denken dat ik zus of dat ik zo... En de buren vonden tot zo'n tien jaar terug dat je niet mocht discrimineren. Ook als het terecht was, hield je je mond.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik rechtbankverslagen schreef en daarin een keer de Marokkaanse achtergrond van de dader vermeldde. Daar was men op de redactie niet van gediend.

Ik verweerde me door te zeggen: het is een feit met nieuwswaarde: het zijn buitengewoon vaak mensen van Marokkaanse afkomst die dit soort feiten plegen! Als het een Hells Angel is, schrijf ik het toch ook op?"

Nee, het betrof mensen met een Nederlandse nationaliteit en het kòn ècht niet!

Ik had er moeite mee het te begrijpen. Het leek me een serieus probleem met die Marokkaanse jongeren en je kunt pas iets aan een probleem doen als je het eerst erkent.

Maar ik voelde er niet veel voor om een rechts stempel opgedrukt te krijgen, dus ik besloot er na dat ene serieuze debat niet meer over te zeuren. Voortaan stond er gewoon: "een 21-jarige Arnhemmer is veroordeeld voor een overval." Hells Angels, militairen en andere subgroepen waarbij etniciteit niet aan bod kwam, werden nog wel expliciet door mij benoemd. Ik heb er nog wel eens met vrienden over gedebatteerd, maar ook toen waren verbazing en verontwaardiging mijn deel.

We zijn nu jaren verder en ik geef toe: ik discrimineerde. Maar wat is daar nou eigenlijk mis mee? Discrimineren betekent onderscheid maken. Verschillen zien en erkennen.

Zo zie ik bijvoorbeeld ook dat er verschillende Marokkanen zijn. En ik zie dat er verschillende moslims zijn. Dat verschil ziet de PVV niet.

Ik vrees dat we in Nederland te lang bepaalde verschillen hebben genegeerd. We durfden er niets van te zeggen. We waren bang dat het niet mocht van de buren. Nu hebben we het discrimineren verleerd en zijn we gaan generaliseren. Dat is het tegenovergestelde van discrimineren.

Ik pleit voor nuance. Neem Wilders de wind uit de zeilen: durf het gewoon te zeggen: er zijn problemen met de integratie. Er zijn veel criminele Marokkaanse jongeren. Er zijn problemen met de integratie. De criminaliteit onder Antilianen is hoog. Niet elke priester is een Christen. Niet elke pedofiel heet Dutroux. De vrouwenrechten binnen de Islam verdienen extra aandacht. De meeste islamieten zijn geen fundamentalisten. Mannen en vrouwen zijn niet hetzelfde.... In hemelsnaam: Durf te discrimineren!

Vakantie

2010-10-15T12:40:00.000-07:00

Pauze. Met enige kracht sloeg ik mijn lege koffiebekertje in een ander koffiebekertje, dat … helaas … nog niet leeg was.

Het zat niet zo mee vandaag. Gisteren kon ik de hele wereld aan; blij met mijn baan, blij met Eline, blij met mezelf… Maar vandaag was ik al moe voor de dag was begonnen.

De leerlingen waren uitermate luidruchtig –niet ongebruikelijk voor de vakantie- en halverwege de dag was de afstandsbediening van de beamer weg. Ik denk dat ik weet welke leerling hem meegenomen heeft, maar bewijzen kan ik niets… In ieder geval moest ik het de laatste lessen zonder visuele ondersteuning doen. Nog meer praten, dus. Voor steeds drukkere groepen…

Even later in de trein; eindelijk rust. Even het nieuws bekijken. Net m’n telefoon getrokken, komt de conductrice binnen: kaartjes alstublieft… Ik voelde een enorme ergernis opwellen en moest mezelf bedwingen om niet te roepen: ‘Mens, laat me in godesnaam met rust!!!’

Ja, het is tijd voor vakantie.

Demoniseren

2010-10-07T13:06:00.000-07:00

Een emotie die je onderdrukt, wordt demonisch. Dat beweert althans Carl Jung; wij moeten ons aanpassen om samen te kunnen leven in deze wereld. Dat vereist soms dat we onze werkelijke, individuele emoties tekort doen. Die emoties laten zich alleen niet onderdrukken. Een tijdje misschien. Maar dan keren ze terug in ons leven op een manier die onze alledaagse pais en vree rottig verstoort.

Sinds ik samenwoon met mijn vriendin en haar kinderen, kom ik de demonen in mezelf nogal eens tegen. Een woede-uitbarsting hier, een slapeloze nacht daar, de onbedwingbare behoefte om iets af te dwingen... en opeens zie ik weer dat jongetje voor me die in machteloze woede een stoel door de klas gooide en daar enorm voor op z’n flikker kreeg… het jongetje dat lag te huilen in de kledingkast en zich niet zo vreselijk aan moest stellen… het jongetje dat een pak op z’n donder kreeg, omdat hij ruzie met z’n zusje zocht…

Dat jongetje wist dat die woede, dat verdriet en die ergernis er niet mochten zijn. Dat jongetje was ik! En ik ben er best wel aardig in geslaagd die gevoelens te maskeren. Ik dacht zelfs dat ze weg waren!

Maar dat had ik toch niet helemaal goed gedacht. Ik ben een volwassen vent en ik heb een maand geleden een gat in een deur geslagen. Om de kinderen mijn slechte voorbeeld te onthouden, heb ik het gat snel met een lieftallige poster van Mucha gecamoufleerd. Maar ik weet wel beter… mijn emoties leven nog. Mijn verdriet, teleurstelling en boosheid zitten daar nog ergens en ik weet dat het geen zin heeft ze de kop in te drukken. Ze moeten uitrazen en uithuilen.

Ik moest door het gedoe met Wilders weer eens denken aan Janmaat. Die racist uit de tijd dat racisme niet mocht. Ik zag hem in gedachten weer voor me. Met zijn vettige haar en die mond met altijd net iets te veel speeksel. Ik zag weer hoe hij werd bekogeld met tomaten. Hoe hij in elkaar werd gemept vanwege zijn mening… Zo’n mening wilden wij niet. Zo’n mening mocht niet. Zo’n mening hoorde in ons land niet thuis. En Godzijdank ging Janmaat dood.

Maar nu is hij terug. XL. Dit keer met een droge mond en een blonde kuif. En ik begin langzaam te beseffen dat het geen zin heeft om hem weer terug te duwen.

Feestje

2010-10-03T13:06:00.000-07:00

Met een blik alsof we er wel iets te zoeken hadden, struinden Rick en ik de Rijnhal in. Vriendelijk knikte ik naar de bewaking en ik groette het garderobepersoneel. Niemand die ons tegenhield. Niemand die iets vroeg. Rick stootte mij aan met een voldane grijns. 'Dit is historisch, jongen. En wij zijn erbij! Waar is Nico eigenlijk?'

Ja, waar was Nico? Bij de ingang liep hij nog achter ons. Terwijl wij neerstreken op de tribune ging de telefoon. Nico had de bewaking niet om de tuin kunnen leiden: 'Blijven jullie maar binnen, zoiets maak je nooit meer mee!'

Aanvankelijk voelde ik me een ongepaste indringer op dit CDA-congres. Alsof ik bij een vreemd echtpaar in de kledingkast zat terwijl zij naakt in de sponde lagen te ruziën. Maar dat gevoel maakte al snel plaats voor een gevoel van 'wat kan ons nou gebeuren?!'

De sfeer was voelbaar geladen. Voor- en tegenstanders zaten zij aan zij. Bij de microfoons in de zaal werden emotionele oproepen gedaan. Meer tegen regeringsdeelname dan voor. De voorstanders kregen weliswaar een luider applaus, maar verder hield men zich op onze tribune redelijk op de vlakte. In deze partij was men duidelijk niet gewend het openlijk met elkaar oneens te zijn.

Ricks houding wekte dan ook alom bevreemding. Na vurige pleidooien van tegenstanders sprong hij uitzinnig klappend op, soms als een lid van het lagerhuis luid roepend: 'hear, hear!' dan weer uitzinnig als dominee van een Afro-Amerikaanse baptistengemeente: 'halleluja!!!' Sommigen moesten er om lachen. Een man achter Rick zei: 'jij durft tenminste voor je mening op te komen!' Twee dames voor hem stonden na een paar geërgerde blikken op en vertrokken. Ook anderen wierpen scheve blikken. Maar Rick hield stand.

Eén keer maande ik mijn mede-demonstrant benepen tot wat minder uitzinnigheid, maar daar was hij niet van gediend: "Jíj zei dat we gingen demonstreren! Kom op man!'' En hij had natuurlijk gelijk, we waren hier niet voor niets. We spraken die middag nog met wethouders, burgemeesters en andere actieve CDA’ers en staken onze hartstochtelijke afschuw over deze onchristelijke samenwerking met Wilders niet onder stoelen of banken.

'Zijn jullie eigenlijk wel CDA-lid?' werd ons een paar keer gevraagd. Ik was blij dat ik het niet was. Het was een veilige plek voor ons. Wij dreigden onze partij niet kwijt te raken. Wij waren van meet af aan al ‘dissidenten’. Het was een voorrecht om erbij te zijn. Het was een prachtig, boeiend drama dat zich voor onze ogen voltrok. Maar voor heel veel aangedane mensen was het meer dan dat. Velen waren al sinds de oprichting lid van het CDA. Dat maakte het toch wat wrang. Onze aanwezigheid voelde daardoor uiteindelijk voor mij toch wat ongepast.

Maar het kon ongepaster; Maxime Verhagen noemde de bijeenkomst direct na de stemming een ‘feest’.

Schat

2010-08-24T01:19:00.000-07:00

Als een oorlogsvluchteling zeulde ik het fietskarretje met het bed langs de wegkant voort. Tot overmaat van ramp begon de lading te schuiven en belandde het met een knal op straat. Voorbijgangers keken me meewarig aan.

‘Antiek bed om gratis mee te nemen’. Ik had het niet kunnen laten. Een schattig twijfelaartje. Een vrouw met een getaand gezicht en een ietwat doorrookte stem was naar buiten gekomen en had verteld dat het ding altijd onaangeroerd op zolder had gestaan.

Even later was ik teruggekomen met het fietskarretje. Bente had me geholpen het gevaarte op het karretje te hijsen. Zwaarder dan gedacht. ‘Doe je voorzichtig, schat?’ Had de geblondeerde dame met de doorrookte stem tegen haar gezegd. Bente had zwijgend geknikt.

‘Ik zou het liever zelf doen, schat. Maar ik heb het aan m’n rug’, had de dame toegelicht. Daarna verderratelend over de vermoedelijke herkomst van het bed en hoe zonde het was om weg te doen…

Ik was nog geen vijfentwintig meter op weg toen het hele gedemonteerde zwikkie dus op straat kwakte. Zonder iets te zeggen begon Bente te helpen de planken er weer op te leggen, maar ik besefte dat het in twee etappes moest.

Twee keer liepen we de paar kilometer. Ik verloor mezelf nog in gevloek toen de zaak toch weer begon te schuiven. Maar Bente schoof het terug. Uiteindelijk stond het bed in de schuur. Een mooi bedje. Maar wat moest ik er eigenlijk mee? De fietsen konden er nauwelijks meer bij. Eline zou er waarschijnlijk niet erg gelukkig mee zijn…

‘Gaan we nog een keer bij die mevrouw langs?’ vroeg Bente. ‘Waarom?’ vroeg ik. ‘Nou, ze had zo veel te vertellen en ze zei de hele tijd ‘schat’ tegen me.’

Verdomd! Die mevrouw heeft gelijk!

P.s: wie zoekt er nog een lief twijfelaartje? (ik heb het niet over mezelf)

Komen twee kikkers in een pizzeria...

2010-08-16T07:12:00.000-07:00

Het is geen grap: er stond een kom met kikkers op het aquarium. Echt waar, kikkers. In een biologisch onderzoekscentrum zou een kom met amfibieën niet misstaan. Op een kinderkamer kan ik het me ook nog wel voorstellen: ‘mam, pap, we hebben kikkers gevangen… mogen ze een nachtje op m’n kamer…? Zoiets…’

Maar wij zaten in een pizzeria! In de Belgische Ardennen, dat dan weer wel… Het leek me leuk om naast het aquarium te gaan zitten, maar nu ik de kleine kom met troebel water en kikkers had ontdekt, wilde ik liever verkassen. Ik wist niet of ik het treurig vond of vies…

Bij nader inzien hadden de vissen het ook niet best. Een paar kolossale zuigvissen konden hun kont nauwelijks keren en een grote bejaarde maanvis-achtige staarde ons wezenloos met een versteende glimlach aan.

In ons land beperken de verrassingen in een pizzeria zich meestal tot de onverwacht lompe bediening of de smerige pizza. Dit soort surrealisme kom je volgens mij alleen in België tegen. Prachtig… en verdrietig.

Het was niet een erg schoon restaurant, maar de pizza’s smaakten boven verwachting goed en de bediening was vriendelijk. Men vond het ook niet bezwaarlijk dat wij al na vijf minuten een andere zitplaats kozen.

Maar toch... Af en toe denk ik nog aan de kikkers. Waarom zaten ze daar? Wat deden die kikkers in die pizzeria?

Het waren er drie. Eentje was van plastic.

rimpeleffect

2010-08-04T08:43:00.000-07:00

'Ga uitgerust op weg' adviseerde de overheid met borden langs de weg. Dat advies kwam voor mij te laat. Ik had slecht geslapen en was onderweg om twee jongetjes naar hun zomerkamp in de Ardennen te brengen. Eigenlijk ging het heel goed; de jongetjes begonnen pas in België ruzie met hun zusje te maken en we vonden de weg naar het prachtige kamp zonder problemen.

Maar toen moesten we nog terug. Toen ik bij het tankstation de verkeerde benzine had getankt, het dopje van de tank vergat te sluiten en daarna op de startmotor wegreed omdat de auto nog in de versnelling stond toen ik de sleutel omdraaide... toen begon ik de adviezen langs de weg te begrijpen.

'Neem ook maar een blikje red bull mee' riep ik mijn vriendin na, die wegliep om af te rekenen. Ja, donders, ik was moe. Ondanks de koffie die ik die dag in royale mate had gedronken. En we waren pas bij Maastricht!

Even de benen strekken, wat eten en toch nog maar een espresso'tje... Ik moest nog zeker twee uur karren. Bij het volgende tankstation ook maar een blikje cola gehaald...

En toch, godzijdank; we kwamen veilig thuis. De auto weggebracht. Nog even m'n mail checken. En toen, eindelijk naar bed!

Maar ik kon niet slapen. Mijn benen bleven niet stilliggen en alles kriebelde. Hoe kon dat nou? Koffie, espresso, red bull, cola... ook vannacht sliep ik dus slecht.

Zo had de eerste slechte nacht de tweede slechte nacht veroorzaakt, als de rimpels van een steen in het water. Het rimpeleffect wordt zo'n oorzaak-gevolgrelatie genoemd.

Toen ik vanochtend in de spiegel keek, kreeg het rimpeleffect voor mij nog een tweede betekenis.

ongezocht vinden

2010-08-02T05:49:00.001-07:00

De laatste tijd vind ik niet meer zo veel ongezocht. Ik woon nu vijf maanden samen met een vrouw en drie kinderen en dan word je zelf gezocht en gevonden. Door de kinderen en door mijn vriendin. Ze zoeken me met vragen als: mag ik dit? Mag ik dat? Wil jij even zus? Wil jij even zo? Tussendoor zijn er natuurlijk momenten dat niemand me zoekt en vindt, maar dan heb ik nog geen tijd om ongezocht te vinden. Dan moet ik me afsluiten om zelf te zoeken en te vinden. Antwoorden op vragen. Wat doe ik eraan dat zij steeds zo aan het schelden is? Waarom pakt hij steeds spullen van haar af? Waarom kijkt hij de laatste tijd zo sacherijnig? Waarom wordt er zoveel aan me gevraagd? Wat moet ik doen om weer ongezocht te kunnen vinden?

Raar, maar waar

2010-07-20T13:57:00.000-07:00

Het industrieterrein was verlaten. Nadat ik de deuren van de gehuurde bus had afgesloten, wierp ik de sleutel in de daarvoor bestemde gleuf en fietste weg. Verderop langs de weg stond een man een eindje van zijn Opel Zafira in het gras. Hij staarde naar een klein meertje. Zeker aan het pissen, dacht ik. Maar nee. Hij piste niet. Hij keek nu wat om zich heen en nam de omgeving in zich op. Vreemde plek om van de natuur te genieten, leek me. Een industrieterrein. Er zijn mensen die ervan houden; de troosteloosheid van de zware industrie. Maar dit was een industrieterrein in Zutphen. Een lullig industrieterrein. ‘De Revelhorst’. Toch wel een beetje troosteloos omdat het er zelfs niet in slaagt een écht industrieterrein te zijn…

Maar wat deed die man daar? Hij zag mij. Ik zag dat hij deed alsof hij klaar was met wat hij daar aan het doen was. Maar hij was niet klaar. Hij deed alsof. Hij draaide zich om, om terug te lopen naar zijn auto. Ik besloot te doen alsof zijn gedragingen mij niet interesseerden en vestigde mijn blik weer op de weg. Maar ik deed ook alsof. Een paar seconden later draaide ik mij weer om. Ik zag de man op een sullig holletje naar zijn auto rennen en er iets uit pakken. Iets zwarts. Ik kon niet zien wat. Hij holde weer terug naar het meertje en keek weer om zich heen. Hij zag mij naar hem kijken. Hij zag er niet uit als een crimineel. Maar zien alle criminelen er uit als criminelen? Trouwens, wat is een crimineel? Zijn alle mensen die iets hebben gedaan wat niet mag, criminelen?

Ik weet het niet, maar die man wilde niet dat ik hem zag. Hij wilde niet dat ik zag of hij al dan niet iets zwarts in het water ging gooien. Hij wilde niet dat ik zijn kentekenplaat zou onthouden –maar die kon ik inmiddels ook niet meer lezen- en dat ik ondertussen gestopt was en naar hem stond te kijken, dat wilde hij ook niet. Ik besloot daar, dat die kleine, vreemde gebeurtenis een verhaaltje waard was. Ik vond het jammer, maar het leek me verstandiger dat het een verhaaltje zou worden met een open einde. Ik stapte op mijn fiets en reed weg.

Brunello di Montalcino

2010-07-18T05:02:00.000-07:00

Vijfenveertig euro voor een fles wijn is ook buiten crisistijd al veel geld. Daar verwacht je iets voor terug. Toch? Wij in ieder geval wel.
Al een week hadden we ons mentaal voorbereid op het ‘breken’ van de wijn in onze monden, weergaloze olfactorische sensaties en smaakboeketten die zich in onze mondholte zouden ontvouwen… We hebben het hier verdomme wel over een Brunello die Montalcino, van het huis Castello Banfi. Negen jaar oud!
Gertjan was er stellig van overtuigd dat hij de smaak van de Brunello in een oogwenk zou kunnen onderscheiden van een Spaanse boerenpummelwijn. Aldus geschiedde, wij schonken twee glazen in terwijl Gertjan buiten op het terras wachtte.
‘Kom maar!’
En zo begon het grote wijnproeven. Het degustatieproces nam langer in beslag dan verwacht. Het bleek geen sinecure om een kwaliteitswijn te onderscheiden van een wijn uit de schappen van Albert Heijn. Er werd gespoeld en gegorgeld, gegorgeld en gespoeld, maar enkele minuten later kwam dan toch het verlossende woord:
‘Ik denk dat dit ‘em is…’
Dat kwam er minder overtuigend uit dan wij op grond van prijs en faam van deze wijn hadden verwacht. Bovendien was het antwoord fout.
Thiemo kwam binnen. We vroegen hem de proef ook nog eens op de som te nemen. Thiemo gorgelde en spoelde aanmerkelijk nauwelijks met de twee wijnen. Hij hief een glas omhoog en zei vol overtuiging:
‘kan niet missen, dit is ‘em!’
Kijk, op zo’n reactie hadden wij nou gehoopt. De smaak van zo’n exorbitant dure wijn moet ineens duidelijk zijn. Geen geproef, gegorgel en geneuzel. Nee! ‘Dit is em’. Pats, boem, duidelijk.
Helaas had Thiemo het ook verkeerd.
Vincent en ik dronken het er ook niet aan af…
Ondanks deze deceptie werd het toch echt een gezellige avond. Met de alcoholpercentages in de Brunello was niets mis. Met die in de andere wijn trouwens ook niet. Daarna nog flink wat bier gedronken. Verschillende soorten op diverse terrassen en tot slot nog een Tequila’tje.
Toen ik gisteren wakker werd, voelde ik me allesbehalve gelukkig. ‘Hondsberoerd’ was beter op de situatie van toepassing. Ik wou weg bij mezelf.
En ik dacht: ik drink nooit meer … Brunello!

Traumateus

2010-07-13T02:06:00.001-07:00

‘Geen trauma, wel rotstemming’ kopte de Telegraaf vanochtend. Ik zou die krant ook eigenlijk nooit moeten lezen. Alleen al het feit dat het blad aan zijn lezers uit moet leggen dat de verloren finale geen trauma oplevert...
Een trauma…. Het zou me wat wezen. Ik zie het al voor me, een Telegraaflezer komt op z’n werk:

Telegraaflezer: ‘Ik kom voorlopig niet meer.’
Chef: ‘Joh, vertel, wat is er?’
Telegraaflezer: ‘Ik heb een trauma.’
Chef: ‘Trauma?’
Telegraaflezer: ‘Ja, lul, snap je dat niet?! Nederland heeft verdomme de finale verloren!!’
Chef: ‘Ok, sorry man. Natuurlijk! Neem maar een sabbatical. Kijken we daarna wel weer verder…’

Een trauma… Hoe durft de Telegraaf alleen maar te suggereren dat het een trauma zou kunnen zijn?!
Ik zie het al voor me, een Telegraaflezer raakt aan de praat met iemand uit Srebrenica:

Telegraaflezer: ‘Srebrenica, waar ligt dat?’
Srebrenicaan: ‘In voormalig Joegoslavië’
Telegraaflezer: ‘Kijken ze daar allemaal zo ongelukkig?’
Srebrenicaan: ‘Meneer er zijn daar heel erge dingen gebeu…’
Telegraaflezer: ‘Nou daar weet ik alles van…’
Srebrenicaan: ‘Ah, meneer, u heeft er over gelezen?’
Telegraaflezer: ‘Nee, ik weet veel van erge dingen. Ik heb een trauma. Je weet wel van die verloren finale in 2010…’
Srebrenicaan: ‘Finale van 2010?’
Telegraaflezer: ‘Hé lul, je gaat me toch niet vertellen dat je nooit over de finale van 2010 hebt gehoord, he…?! Moet ik jou hier verdomme geschiedenisles gaan geven?!!’

Ok. Ik had ze ook liever zien winnen. Maar ik weet het niet, hoor, met dat voetbal. Als er dan toch mensen zijn die een trauma door hebben, dan misschien die meisjes in die Bavariajurkjes, die een week in de bak hebben gezeten… Of die scheids van de finale die dacht dat ‘ie bij een freefight gala aan het fluiten was…

Of ik,

Ik: ‘Ja, man, ik heb een trauma!’
Telegraaflezer: ‘Jij?!’
Ik: ‘Wekenlang tegen heug en meug geconfronteerd met die kutvuvuzela’s, kinderen die ruziën om beesies en de media die verstopt zaten met voetbal…’
Telegraaflezer: 'Ah joh, das toch leuk, man…'
Ik: 'Leuk?! Wil jij wel eens heel gauw je kop houden?'
Telegraaflezer: 'Hoezo?! Wat heb ik verkeerd gezegd?'
Ik: 'Verkeerd gezegd? Wegwezen kerel, of ik moet je die vuvuzela voeren… Als ik een partij ga oprichten is het eerste wat ik doe een Oranjevoddentaks invoeren en jij past je maar lekker aan anders stuur ik je met Sinterklaas mee naar Spanje…'

Tja, zo zou het kunnen gaan. Godzijdank heeft de Telegraaf ons vanochtend uitgelegd wat een écht trauma is…

Slik, nog meer bolletjes!

2010-07-05T15:10:00.000-07:00

En ik had nog zo gezegd: ‘Jongens, in dit flesje zit een bolletje kwik. Klein, maar heel giftig. Afblijven, niet openmaken. Echt niet doen.’ De kinderen hadden begrijpend geknikt en bezworen er niet aan te komen. Gisteren opende ik mijn bureaula en pakte het flesje achteloos op.

Het bolletje kwik was weg!

Een hartgrondige vloek verliet mijn mond. Ik hoorde mezelf vreselijk tekeergaan –er verdwijnt de laatste tijd wel vaker wat- dit ging toch alle perken te buiten! Ik had nog zo gezegd: ‘afblijven!’

Ik sliep waardeloos. Waar was dat f***ing bolletje? Ongetwijfeld ergens gevallen. Hoe lang geleden eigenlijk? En waar? Ik slaap een deur naast dat bureau… hoe lang had ik kwikdampen in liggen ademen? Of lag het naast het bed van een van de kinderen te wasemen?

Vandaag losten de uren van angst en boosheid elkaar naadloos af: Wat zijn de risico’s? welke kabouter was eigenlijk verantwoordelijk voor deze verdwijning – geen van kinderen eiste de verantwoordelijkheid op- wat moest ik doen?

Talloze telefoontjes gepleegd – ik weet nu alles over kwik – ontzettend veel websites bekeken – ik ben de onbetwiste kwikmaster. Kort samengevat: de damp is zeer giftig, goed ventileren en vooral opruimen die troep. Maar ik kon het spul nergens vinden en niemand wist zogenaamd van iets…

Uiteindelijk vond ik in de lade van het flesje allemaal kleine bolletjes tussen de overige rommel.

De lade staat nu buiten. Alle spullen die erin zitten moeten weg. Ik weet nog steeds niet wie het gedaan heeft – ik heb besloten het los te laten, want ik werd er alleen maar erg onpedagogisch boos van.

Mijn zoektocht leverde me wel een interessante visie op van een groep alchemisten. Die legden uit dat alle metalen een waarde vertegenwoordigden. Mercurius –kwik – bracht het er niet best van af:

Kwik is het metaal van ‘ja’ zeggen en ‘nee’ doen. Kwik is het metaal van de woede. Kwik is het element van de onrust.

Dit alles leek me ontegenzeggelijk waar.

Kankerhitte

2010-07-04T10:01:00.001-07:00

Mijn tolerantiegrens was laag vanochtend. Hij schommelde ergens rond PVV-niveau. Mijn fiets was de avond daarvoor gejat en ik had de nacht onvrijwillig in een ander bed doorgebracht. Omdat de treinen naar Zutphen niet reden moest ik bij mijn zusje blijven overnachten.

De grootste boosdoener van mijn korte lontje was evenwel het weer. Door de hitte had ik waardeloos geslapen. Nu zat ik in de trein en voelde me alweer gevangen door een plakkerige warmte waaraan geen ontkomen mogelijk was. Ik zou vandaag niet veel gaan pikken. Geen moeilijke vragen en geen gezeik.

Al gauw bleek dat ik niet de enige was die het moeilijk had. De hitte - te veel bier gedronken na Nederland-Brazilië - de oorzaak wist ik niet… Maar opeens werd de bedompte atmosfeer in de coupé uiteengereten door een scherpe, overslaande mannenstem:

‘IS HET NOU VERDOMME AFGELOPEN MET DAT GEPRAAT OVER WIE ER ALLEMAAL AAN KANKER ZIJN DOODGEGAAN?! MIJN DAG BEGINT PAS!’

Ik kon de moeite niet opbrengen om te kijken wie de kankerpraat zo beu was.

Ik had ook geen zin om te kijken wie er hadden zitten kankerpraten. Twee oude dametjes, stelde ik me voor...

Hoe ook: het werd stil in de coupé. Heel stil.

En het bleef warm. Erg warm.

bolletjes slikken

2010-06-23T07:28:00.000-07:00

Hoe die pot verf naast mijn bed was terecht gekomen; ik wist het niet. Als ik het geweten had, dan had ik ‘em waarschijnlijk ook niet omgestoten. Vervelender was dat de verf zich aan de zwaartekracht onttrok en zich in bolletjes door de lucht verspreidde.

Ik sprong op en rukte het dakraam open in de hoop dat de bolletjes zo zouden verdwijnen. In lichte paniek besloot ik de slaapkamer maar helemaal te verlaten; verf inademen kan nooit bevorderlijk zijn voor de gezondheid. Ik trok de deur achter me dicht. Godzijdank, veilig.

Shit. Eline ligt nog in de slaapkamer. Die ligt daar nu verf in te ademen. Ik moet haar waarschuwen! Maar Eline houdt er niet van als ik haar ’s nachts wakker maak. Die wordt daar retesacherijnig van. Maar in deze situatie?!

Wacht eens even… bolletjes verf die door de kamer zweven… zweven er wel bolletjes verf door de kamer?

Nee, natuurlijk zweven er geen bolletjes verf door de kamer. Zelfs niet één. Ik liet Eline lekker slapen en ging maar weer naar bed.

Groene vingers

2010-06-23T00:17:00.000-07:00

Eline en ik wisten het eigenlijk allebei al wel: een olijfboom kan best tegen een beetje vorst, maar deze megawinter... Toch bleven we tegen beter weten in iedere keer weer kijken of onze boom al tekenen van leven vertoonde.

Maart: niks. April: nog niks. Mei: nog steeds niks. Het was duidelijk: onze boom was gaan hemelen. Een treurige stemming maakte zich van ons meester. Het was mijn verjaardagscadeau voor Eline, samen met vrienden en familie bijeengespaard. Het was de bedoeling dat 'ie ons zou overleven.

De krant bericht wel eens van vrijgezelle mannen die jarenlang met hun 
overleden moeder in huis blijven wonen. Ze hebben een bestaan met stank en vliegen verkozen boven een nog hardere realiteit. Zo lieten wij onze boom staan. Tegen beter weten in.

Net zoals ongetwijfeld zo'n vrijgezel wel eens naar zijn vergeelde, perkamenten moeder zit te kijken, zo stond ik laatst weer te talmen bij het boompje. Mijn blik dwaalde over de dorre twijgen en opeens... Opeens zag ik groen!

Het uiteinde van een tak was blaadjes gaan vormen. Kleine, groene blaadjes. Een paar vingers van deze doodgevroren gewaande boom waren gaan tintelen! Er was nog leven! Er is nog hoop! Wie beschrijft de vreugde die ik in me op voelde wellen... 'Eline, kijk!!!'

Het is nog te vroeg om al te verregaande conclusies te trekken. We weten nog helemaal niet of deze boom verder uit zijn coma ontwaakt. Of de sapstromen overal op gang zullen komen, is nog maar zeer de vraag. Een ding weten we wel: volgende winter staat hij binnen.

2010-06-23T00:11:00.001-07:00

2010-06-12T14:34:00.000-07:00

Magisch stil op straat

Laag licht

de kade

hoge herenhuizen

meer dan een façade

Een merel fluit

Illustere wolkenluchten

Een auto rijdt voorbij

Ik hoor mezelf zuchten

Links houden

2010-03-29T12:46:00.000-07:00

Tot de verkiezingen heb ik mijn blogactiviteiten naar onderstaande locatie verplaatst:

linkshouden.blogspot.com

Een kluizenaar met TBS

2010-03-16T07:38:00.000-07:00

‘Meneer, ik wil kluizenaar worden’, zei Karim. Ik vond het vreemd voor een nieuwe Nederlander van achttien jaar. Zijn klasgenoten moesten er ook een beetje om grinniken. Ik zag al voor me hoe bling-bling-Karim zat te mediteren ergens in een aftands hutje in het Ketamagebergte...

‘Ik vraag me af of ik je goed begrijp, Karim’, antwoordde ik, ‘dus jij gaat je spreekbeurt over het kluizenaarsbestaan houden?’. Zijn antwoord luidde bevestigend. Ik had het gevoel dat ik bij de veter genomen werd. Laatst verkondigde hij nog dat hij een loopbaan als gangster ambieerde. Wacht eens even… ‘Karim, wat bedoel je met een kluizenaar?’

‘Nou, weet je, met maskers op, weet je, gewapend een bank binnenrennen en dan met springstof: boem. Je weet wel: een kluizenaar.’

Ok. Ik begreep het. Ik vroeg hem zijn beroepskeuze toch nog eens te heroverwegen en ging maar bij wat andere leerlingen kijken.

Gisteren moest Karim zijn spreekbeurt doen. Ik was erg benieuwd wat er uiteindelijk terecht was gekomen van zijn presentatie. Ik had hem al een tijd niet meer gezien. ‘Karim komt niet, hoor’, zei Errol toen ik vertelde wie die dag aan de beurt zouden zijn. ‘Hoezo komt Karim niet?’ ‘Karim heeft TBS’, antwoordde Errol. ‘TBS? Je bedoelt dat hij vastzit, misschien?’ Errol zei: ‘Ja, hij heeft TBS.’

Er ontspon zich een klein gesprek met een andere leerling die beweerde dat hij Karim vorige week nog had gezien, maar Errol bleef bij zijn TBS-verhaal. Feit was dat Karim niet op kwam dagen. Misschien was dat kluizenaarsverhaal toch serieuzer dan ik had gedacht… Of misschien had Karim TBC… Misschien zat hij echt vast, maar TBS ging me toch wat ver…

plaatsmaken

2010-03-06T12:21:00.000-08:00

Op de dag dat ik mijn vriendin leerde kennen, zette ik een punt achter een affaire met een leuk meisje. Het stoorde me dat ik haar niks meer te vertellen had, maar wel steeds bij haar in bed kroop. Dat voelde wel lekker, maar niet goed. Voor alle duidelijkheid: ik stopte niet omdat ik die dag mijn vriendin zou ontmoeten. Dat wist ik immers nog niet. Maar een halve dag na mijn besluit was ze daar opeens: mijn vriendin. Nu, bijna drie jaar verder, heb ik mijn huur opgezegd en ben met haar gaan samenwonen.

Een paar dagen geleden liep ik voor een laatste inspectie door mijn oude woning. Er lag een briefje op de mat. Het was van het leuke meisje van drie jaar terug dat niet mijn vriendin is geworden. Ik had haar sinds die ene dag nog wel eens gezien, maar nooit meer echt gesproken.

Of ik haar even terug wilde bellen. Ze wilde wat weten over de buurt. Ze wilde in mijn oude huisje gaan wonen: ‘Ik zag het in de woonkrant staan. Pas toen ik de straat inliep, realiseerde ik me dat jij daar woonde.’

De slaap der rechtvaardigen

2010-02-26T07:34:00.000-08:00

Na een zware dag liet ik mij gisteren gesloopt, maar voldaan achterover vallen in bed. Plotseling, uit het niets, maar wel veel te laat, drong tot mij door: ik heb nachtdienst...!

Nachtdienst, dat moet ik even uitleggen...Slapend geld verdienen, het is volgens mij maar voor weinigen weggelegd. Toch ben ik een van die gelukkigen. Brandwacht in een verzorgingshuis. Het enige wat ik hoef te doen is slapen. In geval van calamiteiten moet ik helpen ontruimen. Het verdient niet zo veel, maar ik hoef ook alleen maar wat vrijheid in te leveren.

Toch viel het me in eerste instantie tegen; het matras bleek de flexibiliteit van gewapend beton te hebben en de gordijnen waren transparant. Daarbij bleek de rookruimte zich in het aanpalende vertrek te bevinden, zodat ik ’s ochtends vroeg werd gewekt door opgeruimd geklets en de geur van een palingrokerij... Maar alles went.

Wel blijft het jammer wanneer je niet naar een feestje kunt. Gelukkig zijn mijn collega’s redelijk flexibel en kan er wel eens gewisseld worden. Een paar maanden terug ruilde ik ook een dienst. Helaas keek ik verkeerd op het rooster en nam ik de dienst niet van mijn collega over maar van mezelf. Mijn collega zag het wel, maar was zo slinks om er niks van te zeggen, gaf hij achteraf toe. Hij kreeg zo betaald voor een dienst die hij niet hoefde te draaien. Ik vond het minder amusant. Vooral toen ’s avonds gebeld werd waar ik toch bleef...

...Eergisteren kwam ik er dus achter dat ik weer niet op tijd zou komen... Een hartgrondige vloek verliet mijn mond. Over een kwartier moest ik er zijn! Dat zou ik nooit redden. Bovendien had ik minder dan geen zin. Ik belde en legde de situatie uit aan het nachthoofd.

‘Vreemd’, zei het nachthoofd, ‘weet je zeker dat je moet werken?’ ‘Absoluut’, antwoordde ik. ‘Vreemd’, zei het nachthoofd nogmaals. ‘Je collega (...) is net binnengekomen, hij zal nu wel in bed liggen...’ Ik zei goedennacht, kneep mezelf in m’n arm en ging naast mijn vriendin liggen die mij niet begrijpend aankeek.

Wat een verbluffend toeval!

Ik was vergeten dat ik moest werken en hij had zich uitgerekend vandaag vergist! Daarbij komt dat het uitgerekend de collega waar ik nog een rekening mee moest vereffenen!

Ik heb vannacht heerlijk geslapen.

Fantoomspullen

2010-02-22T11:43:00.000-08:00

‘Leven is sterven’, zei buurman Jan. ‘Dat is wat de Boeddha zegt, maar dat willen de mensen niet zien!’ Hij zei het met overslaande stem. Hij leek het de sterfelijken kwalijk te nemen. Hoe we precies dit existentialisme waren binnengerold, wist ik eigenlijk niet. Ik kwam alleen maar een paar kroonsteentjes halen. Toch leek het onderwerp goed bij het moment te passen; het huis aan de Broekstraat was helemaal leeg. Het voelde wel een beetje als afstand nemen van een leven en opgaan in iets anders…

‘Jij en je vriendin doen ook mee aan dat verzet tegen het sterven’ verstoorde Jans stem de idylle. ‘Jullie gaan samenwonen. Daar begint de angst, want alles wat je hebt, raak je ook weer kwijt. Onherroepelijk leef je toe naar dat moment waar je elkaar weer zult verliezen.’ Hij had vast een punt. Maar toch voelde ik nu voornamelijk rust in mijn lege huis, dat spoedig mijn huis niet meer zou zijn.

Ik nam me ter plekke voor dat als Jans nuchtere bespiegeling realiteit zou worden -als Eline en ik door wat dan ook weer uiteen zouden gaan- ik nooit meer zoveel spullen om me heen zou vergaren. Het voelde zo licht, nu. De helft naar de kringloop nog wat bij het grofvuil en een busje naar Eline. Mochten we uit elkaar gaan dan zou ik niet meer willen hebben dan er in een paar stevige koffers past. We zouden meer ruzie hebben over wat ik mee moest nemen dan wat ik mocht laten staan...

Een beetje vreemd was het wel, dat lege huis. Een paar keer had ik al in de spiegel gekeken die er niet meer hing. Mijn mobiel wilde ik op het dressoir leggen dat er niet meer stond. Ik knipte een licht aan, maar het bleef donker. Alleen fantoomspullen stonden er nog. Wat fijn dat het allemaal weg was! Ik moest er een beetje om lachen.

Grote onthufterdag

2010-02-15T07:18:00.000-08:00

Het verbaasde me helemaal niet toen ik laatst in de krant las dat instanties mensen ontraden om huftergedrag te corrigeren. Zelf beperk mijn opvoedende taken liefst tot binnen de muren van een schoolgebouw, maar mijn vriendin is een stuk onbesuisder. Ze spreekt soms zomaar mensen aan die de publieke ruimte als vuilnisbak gebruiken.

Deze zomer nog toen een meisje vanaf een scooter haar lege flesje AA-drink op het trottoir wierp. ‘Gooi het daar maar neer, joh!’riep mijn vriendin. Hetgeen haar op een ‘Ach houd je bek, kutwijf’, kwam te staan. Nu kan mijn vriendin best wel eens een kutwijf zijn, maar dan is het nog altijd wel mijn kutwijf en als iemand anders haar zomaar kutwijf noemt, dan vind ik zo’n persoon per definitie een erger kutwijf dan mijn vriendin ooit een kutwijf kan zijn.

Het advies om hufters niet aan te spreken begrijp ik dus goed. Waarschijnlijk zou onze wetgever zelfs verder moeten gaan: ‘Corrigeren van huftergedrag kan belediging, de dood of ernstig letsel ten gevolg hebben’ zou achterop iedere scooter moeten staan…of: ‘Hufters corrigeren, begin er niet aan.’

Ik begrijp het advies, maar toch had ik liever de oproep gehoord om huftergedrag wél te corrigeren.

Het is vandaag warmetruiendag. Iedereen wordt gestimuleerd een warme trui aan te doen en de verwarming lager te zetten. Ik pleit voor de grote onthufterdag. ‘Neem vandaag een knuppel mee en spreek iedere hufter aan op zijn misdragingen.’

Hoe het advies om hufters niet te onthufteren tot stand is gekomen, weet ik eigenlijk niet. Ik neem aan dat men aan de hand van aangiftes bij de politie heeft geconstateerd dat het riskant is. Bedenkelijk, eigenlijk. Er is vast geen database die bijhoudt hoeveel mensen géén klappen krijgen als ze iemand wijzen op asociaal gedrag.

De zangeres van mijn band vertelde dat ze laatst benauwde ogenblikken had meegemaakt in een wachtruimte op het station. Ze zat daar met haar zoontje terwijl een vervaarlijk ogende jongere een peuk opstak. Ze had er last van, maar buiten was het koud. Ze schraapte dus alle moed bijeen en zei: ‘zou je die sigaret misschien buiten op willen roken?’

De jongen had haar indringend aangekeken en gezegd: ‘Nou, als jij daar last van hebt, … dan doe ik dat!’

Mama

2010-01-11T05:34:00.000-08:00

Een Somalische met vijf kroezige welpjes schommelde de coupé binnen. De moeder en haar jongste zoontje namen tegenover mij plaats, de anderen verspreidden zich over de overige vrije zitplaatsen.

Het jongetje –ik schatte hem een jaar of drie- nam mij aandachtig in zich op. Na tien minuten leek dat observeren hem niet meer voldoende te boeien. Hij begon vragen te stellen. Geen impertinente vragen, hoor, maar toch begon ik mij een klein beetje ongemakkelijk te voelen.

Hoe ik aan die pleister om mijn vinger kwam, of ik ook vijf kinderen had, of mijn moeder ook vijf kinderen had, hoe mijn moeder heette… Braaf beantwoordde ik de vragen die het knaapje op mij afvuurde. De mensen in de coupé gniffelden.

Op een zeker moment leek het mij verstandig om het heft van de conversatie zelf in handen te nemen. Ik bedacht dat tegenvragen stellen zijn oprukkende interesse waarschijnlijk zouden wel wat konden temperen.

‘Hoe heet jouw moeder dan?’ Omzeilde ik zijn laatste vraag.

Het jongetje hoefde daar niet lang over na te denken.

‘Mama.’

2009-12-26T05:28:00.000-08:00

De witte Kerst kwam opa niet uit
Hij was maar alleen, kinderen: geen
De stoep was glad en hij ging onderuit

De buurman die had wel iets gehoord
‘O, help, nee, neen, au, au, m’n been’
Maar dat had hem slechts bij de kerstfilm gestoord

Een ander hoorde toch ook dat geroep?
Dat ach en dat wee, hij keek nu teevee
Het was ook niet zijn, maar de gemeentes stoep

In het late nieuws zag buurman, heel raar,
Zijn eigen huis er was iets niet pluis
Er lag iemand dood op het trottoir.

De stoep van de buren

2009-12-26T04:38:00.000-08:00

Glijdend, glibberend en soppend door Arnhem moest ik denken aan de ergernis die ik vroeger voelde wanneer ik mensen hun stoepje zag vegen. Precies tot de erfgrens. Ik vond het zo kenmerkend voor de Nederlandse mentaliteit; alleen je eigen stoepje schoonvegen. Maar er is iets veranderd:

Niemand veegt zijn stoepje meer schoon. In mijn buurt in ieder geval niet. Een teken des tijds is dat de winkelstraten wel helemaal ijsvrij zijn; er moet immers gekocht blijven worden. Hoe ouderen hun hondje uit moeten laten, is hun probleem.

Glijdend, glibberend en soppend over ‘s Neerlands trottoirs kwamen nieuwe gedachten in mij op: verwacht men misschien dat de gemeente...? In de trant van:‘We betalen toch belasting?!’ Dat zal toch niet? Wellicht is het gewoon onverschilligheid. In ieder geval meende ik in dit vreugdevolle jaargetijde een vreemde trendverschuiving waar te nemen.

Een vriendin uit Stuttgart vertelde me onlangs dat in haar geboorteplaats zoiets bestaat als ‘ Kehrwoche’. Per straat is een verdeling gemaakt welke huisnummers die week de straat vegen. Het hele jaar door. Een Nederlander zou het ongetwijfeld betutteling vinden. Maar de stoep wordt geveegd. Die van de buren ook.

Philip Freriks

2009-12-19T11:44:00.000-08:00

Philip Freriks is niet meer. Dat wil zeggen; hij is niet langer die sympathieke, onorthodoxe, zich versprekende nieuwslezer. Hij is met ingang van vandaag gestopt met het presenteren van het journaal.

Philip ontlokte me vaak een glimlach, zo ook die avond tien jaar geleden op Charles de Gaulle Airport. Mijn vader en ik zaten in de terminal te wachten op het vliegtuig naar Amsterdam toen mijn pa me aanstootte en mompelde: ‘’Daar heb je die nieuwslezer, hoe heet 'ie ook alweer, je weet wel, die man die zich altijd verspreekt… Frederik Philips!’’

2009-12-10T03:14:00.000-08:00

Post

Alles is vergankelijk
Dat besef doet even zeer
In a constant state of flux
Wat is dat was alweer

Alles is geboorte
Zo is het evenzeer
Deze paddo zag het daglicht
En de ptt bestaat niet meer

Zum kotzen

2009-12-07T11:39:00.000-08:00

Een geweldig idee van Rick om mij mee te nemen naar een vriend in Keulen. We hadden een fantastische nacht in de metropool aan de Rijn. De dag erna op het domplein had ik aanmerkelijk minder plezier. De atmosfeer drukte zwaar op mijn schedeldak en ik moest er alles aan doen om mijn maag over te halen zich aan de wetten van de zwaartekracht te houden. Ik werd al een paar uur achtervolgd door een hinderlijke kater.

De vreemde act die een koddige Afrikaan voor mijn neus uitvoerde, maakte het allemaal niet gemakkelijker. Onder het oog van een toegestroomde menigte Weihnachtsmarktbezoekers zette hij een anderhalveliterfles water aan zijn mond en begon te lurken. Hij stopte niet voor de laatste druppel in zijn keelgat was verdwenen. De man grijnsde clownesk naar het publiek en spoog een straaltje tussen zijn tanden op het domplein. Nogmaals spoog hij en nog eens en alras veranderde hij in een soort wandelende fontein.

Hoewel deze Afrikaan het braken tot een nobele kunst had verheven, nam mijn gevoel van welbehagen er niet door toe. Iets te eten zou me wellicht goed doen.

Onze Duitse gastheer nam ons mee naar het Brauhaus ‘Früh’ vlak naast de Dom. Tot mijn verbazing was het immense pand van kelder tot zolder gevuld met bierdrinkend volk. Het was pas half twee! Was dit wel de juiste plek om me van mijn kater te ontdoen?

De ober meldde zich weldra aan onze tafel. ‘Was soll es sein, Jungs? Drei Kölsch?’ Ofschoon we iets in de orde van Mineralwasser en Orangensaft bestelden, leek de ober iets heel anders te verstaan. ‘Also, drei Kölsch!’ bevestige hij onze niet gedane bestelling en beende weg. Rick reageerde verontwaardigd. Onze Duitse vriend haalde zijn schouders op en legde zich bij het lot neer. Ik besloot hetzelfde te doen. Dit leek me het moment om de mythe te verifiëren dat alcohol de beste remedie is tegen een kater.

Het bier bleek inderdaad een redelijk heilzame werking te hebben, dat wil zeggen: mijn kater nam langzaam in hevigheid af. Mythe bevestigd dus? Nee, dat niet. Even later op het toilet zag ik vlak bij de deur een plasbak die op borsthoogte hing. Vreemd. Er zaten twee handvatten naast. Raar. Terwijl ik het fenomeen wat beter in mij opnam, begon ik het langzaam te begrijpen... Deze bak is er voor mensen bij wie meer drinken niet helpt tegen een kater.

Nulpuntenergie

2009-12-06T10:17:00.000-08:00

Laat ik hem voor z’n eigen veiligheid maar even ‘Achmed’ noemen. “ Hé Achmed!’’ riep ik terwijl ik de Spijkerlaan overstak. Met zijn gebruikelijke enthousiasme beantwoordde hij mijn begroeting: ‘’Hé Gijs, joh, hoe gaat het, joh? Er ontspon zich een klein gesprek dat al binnen een minuut een vrij absurde wending nam. Wie Achmed kent, die weet dat een gesprek met hem per definitie uitloopt op een surrealistische ervaring.

Zodra hij begint te praten heb je bijvoorbeeld het gevoel dat je naar een heel vreemd nagesynchroniseerde film zit te kijken; je ziet een oer-Turk, maar uit zijn mond komt onvervalst Haags. Daar komt bij dat Achmed er afwijkende esotherische ideeën opnahoudt en gelooft in een buitenaardse samenzwering tegen de mensheid.

Maar goed, ook dit gesprek nam dus een absurde wending... We stonden naast zijn autootje en ik wierp tijdens ons praatje terloops een blik door het voorste portier. Op de plek waar zich normaalgesproken de bijrijdersstoel bevindt, zag ik een mij volstrekt onbekend roestvrijstalen apparaat staan vastgeschroefd. Uit het geval staken een aantal slangen die ergens onder het dashboardkastje verdwenen.

‘’Wat in hemelsnaam is dat, Achmed?!!’ vroeg ik, op het apparaat wijzend.

‘’Niet zo wijzen joh, niet zo wijzen!’’ maande Achmed me opeens schrikachtig tot onopvallend gedrag. ‘’Straks denken ze nog dat ik één of andere terrorist ben, joh!’’

Na enig aandringen begon hij op gedempte toon een verhaal over ‘vrije energie’, dat dit een prototype was waaraan hij werkte, maar dat zijn auto niettemin al één op dertig reed.

Ik had geen haast dus vroeg of hij zin had in een kop koffie. We verplaatsten ons naar een café in de buurt. Daar ging het onwaarschijnlijke verhaal verder. Het was te gecompliceerd voor hem om precies uit te leggen hoe het werkte, maar binnenkort zou zijn auto helemaal geen benzine meer nodig hebben. ‘’Het heeft met ‘nulpuntenergie’ te maken’’, legde hij uit. ‘’Een soort ‘vrouwelijke’ energie. Niet zoals onze gebruikelijke verbrandingsmotor gebaseerd op explosies en vernietiging, maar op een soort magnetisme. Moet je thuis maar eens googelen...’’

De voltooiing van het apparaat zou de wereld veranderen. Maar hij en de groep paragnosten waarmee hij werkte, moesten wel oppassen, want er zijn boze krachten die hen proberen tegen te werken. ‘’Het is levensgevaarlijk wat ik doe. Misschien maar beter als je er niet te veel van weet... De gevestigde orde is niet gebaat bij vrije energie...’’

Ons onderhoud duurde hooguit een kwartier. Hij moest weer naar zijn werk en ik wilde naar huis. Het was te vreemd om waar te zijn. Maar anderzijds ook te waar om vreemd te zijn: ik heb dat apparaat toch echt gezien! Of hij is goed, of hij is gek. Laat ik hem voor zijn eigen veiligheid maar Achmed blijven noemen...

Scherven brengen geluk

2009-11-03T07:47:00.000-08:00

Dat een graffitispuitende jongen vorige week in Rotterdam door een aanstormende metro werd gegrepen, leek me een disproportionele straf. Neen, daar kon ik de rechtvaardige hand van Onze Lieve Heer niet in zien. Rotterdam is niet direct de meest frivole stad van Nederland. Dat zo’n jongen er ’s nachts opuit trekt om al dat beton een kleurtje te geven... nou, daar ben ik het niet mee eens, maar ik begrijp het wel. Dat krijg je ervan als je steden zo kaal en tijdelijk maakt dat de geest er geen grip meer op krijgt. Dan laten mensen een eigen visueel geurmerk achter. Bakent men het territorium af: ‘dit is mijn buurt; kijk maar...’

Vanmiddag wandelde ik via een gemoedelijk Utrechts wijkje naar het Centraal Station. Het leek me zo’n buurt waar de bewoners zich wél mee verbonden voelen. Ik voelde me er in ieder geval thuis. Er was maar weinig graffiti. Wel zag ik plompe plastic plantenbakken. De gemeente vond schijnbaar dat iedere wijk recht heeft op z’n eigen stukje lelijkheid. Niet iedereen in deze straat had zich daarbij neergelegd. Eén van de potten was bekleed met de restanten van een flinke echtelijke ruzie. Het bonte mozaiek van stukjes servies resoneerde nog een tijdje op mijn netvlies. Het leek me geen werkje dat tussen neus en lippen was verricht. Zouden ze er eigenlijk gedonder mee hebben gehad? Zou een kunstzinnige huismoeder nu bij wijze van taakstraf bushokjes staan schoon te spuiten? Ik zou het lullige Nederbureaucratie vinden. Maar het is minder cru dan een metro.

Soap of crimi?

2009-10-18T12:37:00.000-07:00

Ik ben nooit een fan geweest van soaps: eendimensionale karakters, cliffhangers, de simplificatie van de wereld in goed en kwaad… ik vind het allemaal te gemakkelijk. Maar wanneer actualiteiten soapproporties beginnen aan te nemen, zit ik op de eerste rij.

Zo heb ik de afgelopen weken verbijsterd gezien hoe een heel slecht script zich ontvouwde tot werkelijkheid: ‘charmante voetbalmagnaat blijkt spin in web van list en bedrog.’ Iedere aflevering werd het spannender:

Aflevering 1: duizenden onschuldige burgers blijken het slachtoffer van een geslepen bankier.
Aflevering 2: een held staat op en roept op om tegen het kwaad ten strijde te trekken.
Aflevering 3: de held wordt zelf tot boef uitgeroepen en de boef wordt even de held.
Aflevering 4: ex-ministers blijken hoofdrolspelers in deze malafide praktijken…
Aflevering 5: de Nederlandse Bank heeft er ook iets mee te maken….
Aflevering 6: de boef kan misschien nog gered worden…

De realiteit is een soap geworden, maar helaas blijft het de realiteit. Daarom hoop ik van ganser harte dat deze werkelijkheid op een bepaald moment gaat afwijken van de soapwetten. In soaps is schurken namelijk altijd een tweede leven gegund; ze duiken na een tijdje gewoon weer op om de andere personages te kwellen met hun achterbakse eigenschappen.

Wat dat betreft vestig ik mijn hoop toch meer op het verloop van een moralistische, Amerikaanse gangsterfilm waar de witte-boorden-crimineel uiteindelijk aan het kortste eind trekt. Zo’n simpel karakter ben ik dus. ‘…and justice shall be done’. Daar houd ik van.

Scheringa, Zalm, Nijpels, Van Linschoten wil ik gewoon nooit meer terugzien in een aflevering van ‘The Bank’. Hooguit nog één keer: met een houweel in hun knuisten, onderling verbonden door een stevige ketting en met een zware, stalen bal aan hun voeten.

Ergens bekruipt mij alleen het nare gevoel dat de realiteit waarschijnlijk meer op een soap lijkt dan op een Amerikaanse gangsterfilm: de rijke klootzakken blijven lekker in hun villa’s zitten en de arme sukkels worden hun huis uitgetrapt. Telkens weer.

Ergens brood in zien

2009-10-11T06:46:00.000-07:00

Deze dief betrapte ík deze zomer op heterdaad.

Onopgehelderde mysteries (2)

2009-10-09T11:45:00.000-07:00

Er klonk een harde tik alsof er een stuk dakpan viel. Gealarmeerd wendde ik mijn hoofd en zag aan de overkant van de straat een vrouw met een hondje. Ze keek verschrikt naar boven. Er was inderdaad iets gevallen en het had haar schedeldak op een haar na geraakt!!!

Op het overstekende dak van het provinciehuis zaten drie kraaien naarbeneden te turen. Het was duidelijk dat zij verantwoordelijk waren voor het projectiel.

Mevrouw keek om zich heen. Of er getuigen waren waarschijnlijk. Altijd een goede reflex, voor als je later aangifte wil doen. Ze zag mij en riep verbouwereerd:

‘’Een mossel! Ze gooiden een mossel naarbeneden!”

Nu ken ik uit het nieuws pubers die stenen van viaducten gooien, maar dat opgeschoten kraaien ook een bedreiging konden vormen, daarbij had ik nooit stilgestaan. Afgezien van het voorbijzoevende verkeer, de dame en ik was er niemand in de buurt. Had het projectiel niet op een ander moment gegooid kunnen worden?! Moest dat nou zo vlak bij die mevrouw?

De kraaien wachtten niet af wat komen zou en krasten krassend op. Ze bekommerden zich niet meer om het zojuist geworpen schaaldier. De vogels waren gevlogen.

Ik riep iets van een gelukwens, de dame prevelde een afscheidsgroet en ook wij vervolgden onze separate wegen. Het kan haast niet anders of we pijnigden daarbij wel onze beider breinen met dezelfde, surreële vraag:

wilden die beesten nou een mossel of een schedel kraken?!

Kindercondooms

2009-10-06T03:45:00.000-07:00

“Condoom!” Mathijs riep het om onduidelijke redenen luid over de eettafel.

“Condoom!” Riep hij nog eens en lachtte er hard om.

Tristan wilde er nu ook iets over kwijt: ‘’Femke weet dus niet eens wat een condoom is, joh! Dat weet ze gewoon niet!!” Hij stond versteld van zoveel onwetendheid.
En toen, een beetje onzeker: ‘’Een condoom is toch zo’n plastic ding voor over je piemel met een gaatje erin?’’

Berouw komt na de Aldi

2009-09-29T08:25:00.000-07:00

De rij is lang en er is veel tijd voor reflectie. Hoe kon het bijvoorbeeld gebeuren dat ik tot voorkort mijn mandje bij de Albert Heijn vulde met whatever ik wilde eten en dat ik nu hier sta?
De rij bij de Aldi is één van de treurigste plekken op aarde. Achter mij zorgt een wankele zwerver met een paar blikken bier onbedoeld voor een komische noot:

‘Waar zijn de sperziebenen?!’ roept hij met dubbele tong. ‘Waar zijn de sperziebenen?!’

Ik ben schijnbaar de enige die de lol er van inziet. Andere Aldiconsumenten deinzen achteruit voor het zwalkende drankorgel. Hij zal het wel over zijn eigen benen hebben...

Nee, ik kom niet graag in de Aldi, maar wie wel? Zouden er mensen zijn die het leuk vinden om naar de Aldi te gaan?
De rij is nog steeds lang. Veel tijd voor onzingedachten. Da’s wel goed aan de Aldi, je hebt veel tijd om je te vervelen. Er borrelen stukjes tekst in mij op...

De hel is de Aldi
En al is ze goedkoop
Ze werd gemaakt door een misantroop

De hel is de Aldi
En al is het niet duur
Geef mij maar liever het vagevuur

Ze hebben er voedsel
Waar ik me normaal niet aan waag
Maar zonder Aldi
Had ik niet te vreten vandaag

Het personeel werkt haast gratis
Maar denk niet dat ik klaag
Zonder Aldi
Had ik nu niks in m’n maag.

De hel is de Aldi
Het klinkt vergezocht
Maar ik heb mijn ziel er vandaag weer verkocht

De hel is de Aldi
Dat weet je toch wel?
Wijn in pakken ’t is kommer en kwel!

Er is maar één rij
En het tempo is laag
De weg naar verlossing
Gaat tergend traag

Godzijdank buiten!
Je telt snel tot tien
En kijkt of niemand
je heeft gezien

De hel is de Aldi
Het lijkt me niet fijn
Om er na mijn leven voor altijd te zijn

De hel is de Aldi
Ik moet een beter mens zijn,
Dan mag ik na m’n dood naar de Albert Heijn.

Powerflippen

2009-09-20T06:40:00.000-07:00

“Heeft u de powerflip al geprobeerd?”
“De powerflip? Wat bedoelt u?”
“Stroom eraf, half uur wachten en dan de stroom er weer op”
“Nee, nog niet.”
“Doet u dat eerst even en kijk dan eens of uw telefoon weer werkt.”

Met ingang van half oktober heb ik mijn telefoonabonnement opgezegd om te besparen. XMS -mijn telecomaanbieder- sloot me helaas een maand eerder af. Da’s niet handig als je net midden in allerlei sollicitatieprocedures zit. Ik belde de glasvezelgigant met mijn mobiel en vroeg wat er loos was. “Eh, sorry, inderdaad, vergissing.” De fout werd direct rechtgezet. Ook mijn internet -dat eveneens was stopgezet- werd weer aangesloten.

Aan het eind van de dag ging mijn mobiel. Het was mijn vriendinnetje:

“Gijs, volgens mij is er nog steeds iets mis met je vaste lijn, ik kan je niet bereiken.”

Xms weer gebeld.

“Ja, ik zie het al, uw nummer is buiten gebruik. Maar wacht, ik zal het even herstellen. Over een paar uur kunt u weer gebeld worden.”

Ik hield het voor gezien. Morgen maar even weer proberen.

De volgende ochtend probeerde ik mijn huisnummer te bellen, maar ik kreeg mezelf niet te pakken. De lijn was nog steeds dood.

Geërgerd pakte ik de telefoon en belde Xtra Media Services. Dat wil zeggen: ik probeerde Xms te bellen, maar ook uitgaande telefoongesprekken werkten niet.

Mezelf toch maar weer een kwartiertje mobiel op kosten jagen bij de helpdesk. Toen kwam de glasvezelexploitant met het voorstel om die powerflip uit te proberen. Het klonk hoopgevend, maar het werkte niet.

Weer een kwartiertje mobiel bellen met de helpdesk. Suggestie XMS:

Wat stekkertjes verwisselen en dan nog maar eens de powerflip proberen.

Niks

....

Ondertussen ben ik een werkweek en vier powerflips verder. Ik heb de jongens van de helpdesk net op bitse toon meegedeeld dat ze mij over een half uur maar even zelf op mijn mobiel moeten bellen. Zei ik mijn telefoonabonnement niet op om kosten te besparen? Ik heb mijn belminuten van deze maand al bijna allemaal opgestookt aan dit geintje! Ik ben woest! Als het nu weer niet werkt, ga ik flippen!

Powerflippen...

Onopgehelderde mysteries

2009-09-11T01:27:00.000-07:00

Volgens Anton Tsjechov moet een een geweer dat in het het eerste bedrijf van een toneelstuk aan de muur hangt, in het vijfde bedrijf afgaan. Alles moet een functie hebben.
Het leven zelf kent – als een slecht toneelstuk- deze wetmatigheid niet. Soms maak je - net als ik vanavond - iets mee waar je verder niks mee kunt. Er is alleen die ene gebeurtenis. Wat er aan voorafgaat is onduidelijk, wat er op volgt zul je nooit weten.

Ik slenterde net door het schilderachtige decor van het stadje Enkhuizen. Een mooie, warme avond voor de tijd van het jaar. Desalniettemin was het rustig op straat, het toerismeseizoen is immers net ten einde. Terwijl ik liep te mijmeren, passeerde ik een auto. Het was een grote, ogenschijnlijk dure Mercedes. De bestuurster stapte net uit om van plaats te wisselen met haar passagier. Door het bijrijdersportier wierp ik terloops een blik naarbinnen. Mijn oog viel nog net op de kont van de bestuurster.

Stop. Wacht even. Rewind. Nog een keer.

Mijn oog werd getroffen door de grote, witte, BLOTE KONT van de chauffeuse!

Het was een onverwachte en ongewenste traktatie: een corpulente dame, die, om onduidelijke, nooit op te helderen redenen, in haar blote bips (de rest van haar kledij leek compleet) midden in een dommelend stadje van plek wisselt met haar passagier.

Een tiental beduusde stappen verder keek ik nog even om. De wissel was voltooid. In het bedeesde lantaarnlicht, dat nu net zo goed romantisch kon zijn, was het duo onzichtbaar in de alweer donkere Mercedes.

Wie waren deze mensen? Hoe kon het tot deze ongebruikelijke gang van zaken komen? Hoe ging het verder?

Geen idee! Deze bips gaat nooit af.

Als de ster maar in de lucht blijft

2009-09-03T06:06:00.000-07:00

In een café raakte ik in gesprek met een technicus van de publieke omroep. Hij was pas 22, maar desalniettemin bleek hij er vaak in z’n uppie verantwoordelijk voor dat alle zenders in de lucht bleven; ‘Als het beeld op zwart gaat, moet ik het oplossen.’

Hij deed z’n werk met plezier. Het leek hem niet te deren dat een misser van hem een geboortegolf zou kunnen veroorzaken... ‘Als de ster maar in de lucht blijft’, vermeldde hij tussen neus en lippen door. Dat was de vuistregel die men hem het eerst had geleerd.

Ik vroeg of hij – wanneer hij kwade intenties zou hebben- zelf een filmpje met een militante boodschap zou kunnen maken en dat op alle zenders tegelijk uitzenden.

-Ik moest denken aan dat ene voorval enige decennia terug; een onverlaat brak in op het televisienet van een regionale omroep en deed daar, getooid met bivakmuts, één of andere radicale mededeling. Jiskefet persifleerde die gebeurtenis later fenomenaal met een uitzending van het Gelders Volksleger (zie filmpje hieronder)-

Mijn gesprekspartner van de publieke omroep zei dat het instarten van zo’n filmpje een koud kunstje is. Met een heggeschaar kon hij desgewenst zelfs voldoende schade aanrichten om de Nederlandse televisie voor een week van de buis te halen. Maar waarom ik dat eigenlijk wilde weten...

Ik antwoordde iets in de trant van ‘o, gewoon, interessant’, maar ik zat me stiekem af te vragen wat voor filmpje ik zestien miljoen Nederlanders voor zou schotelen. Een paar uur lang van die koorgezangen die de EO wel eens uitzend, misschien? Een speech van Fidel Castro (die duurden ook uren)? Of toch maar iets educatiefs, Bert en Ernie of zo...

Want kom op, hoe erg is dat nou, zo’n netinbraak?! De publieken proberen toch een beetje los te komen van vaste stramienen! Best kans dat ik er nog redelijk ongestraft vanaf zou komen ook. Zo belangrijk is het allemaal niet wat er uitgezonden wordt. Als de ster maar in de lucht blijft...

Gelders Volksleger

2009-09-03T06:04:00.001-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=iMzoor3S05k

Het kan verkeren

2009-09-02T05:53:00.000-07:00

Ik keek de naderende automobilist recht in zijn tronie. Hij leek me het type dat me geen voorrang zou verlenen. Zo’n jongen die zijn medeweggebruikers op dictatoriale wijze aan zijn eigen verkeersregels onderwerpt. Iemand aan wie je graag de middelvinger wil geven, maar waarvan je weet dat hij die waarschijnlijk met een vuist beantwoordt… ‘Aan de kant’ straalde hij uit.

Dit alles schoot –niet noodzakelijkerwijs in deze volgorde- door mij heen terwijl ik op mijn fietsje over de rotonde reed en de blik ving van dit aanstormende rallytalent. Ik stond er versteld van dat mijn brein in zo’n korte tijd zoveel vooroordelen kon aanmaken.

Mijn vooringenomenheid bleek overigens niet geheel misplaatst: ik kon ternauwernood remmen terwijl het heerschap vlak voor mij de rotonde opschoot. Hij had me inderdaad geen voorrang verleend.

Terwijl ik hem verontwaardigd nakeek zag ik het pas:

hij bestuurde een lesauto!

Ik kon nog net zien hoe zijn bijrijder de handen desperaat in de lucht wierp.

Mijn gevoel voor rechtvaardigheid was meer dan hersteld. Met een tevreden glimlach vervolgde ik mijn weg.

Maffiosi van de koude grond

2009-08-28T00:44:00.000-07:00

“Mevrouwtje, ik zal goed op uw auto letten...’’ Hoor ik daklozen voor de Albert Heijn wel eens zeggen. Het heeft iets paradoxaals, aangezien de jongens die deze hoffelijke mededeling doen, er niet direct als de meest betrouwbare oppassers uitzien. Ik vrees dan ook dat dit ogenschijnlijk hulpvaardige aanbod eerder als een maffiose insinuatie moet worden opgevat:

“Uw auto heeft bescherming nodig.”
“O?”
“Uw auto heeft bescherming nodig tegen mij.”
“O!”
“Tegen een kleine betaling kan ik dat voor u regelen.”
“O!!”

Laatst probeerde één van de jongens het ook bij mij: ‘Meneer, ik zal goed op uw fietsie letten, hoor!’ Ik voelde dat mijn vertrouwen in een goede afloop er niet echt door toenam. "Ok, als er straks iets mee is, weet ik dat ik bij wie ik moet zijn..." riep ik quasi schertsend terug.

Een vergelijkbaar ‘dreigement’ trok ooit diepe sporen door mijn puberzieltje. Zeventien jaar geleden deed ik in discotheek Luxor de garderobe. Een Molukker (Marokkanen waren destijds nog niet zo 'in') overhandigde mij zijn bomberjack. Hij keek mij daarbij met een indringende rimboeblik aan en sprak de woorden: “Ik geef deze jas aan jou en als er straks iets mee is, dan kom ik ook weer bij jou terug.’’

Ik ben die avond wel vijf keer gaan kijken of z’n jas er nog hing...

Ik denk niet dat mijn dakloze net zo onder de indruk was. Maar gelukkig zijn ook niet alle Albert-Heijngangers even diep onder de indruk van de Albert-Heijngangsters:
"Mevrouw, ik zal goed op uw autootje letten, hoor!" Roept er weer één naar een dame met kind. "Mijn autootje kan prima op zichzelf passen!" lacht de dame en loopt onverstoorbaar door.

Biologiseren

2009-08-25T16:26:00.000-07:00

Guerilla gardening. Ik las er onlangs over op de blog van een vriendin. Engelse jongeren begonnen uit onvrede hun kale leefomgeving op te groenen. Een vluchtheuvel werd ’s nachts beplant met fleurige bloemen en ander welriekende fauna. Ergens anders trok iemand in een grauwe buitenwijk tegels uit een fantasieloos trottoir en pootte daar wat veldbloemen. Een kind kan de was doen. Ik was oprecht geroerd door deze lieftallige vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid. Verbeter de wereld begin met je stoep...

Wat doe ik eigenlijk voor tastbaars om mijn wereld te verbeteren? Vroeg ik me af. Tot mijn teleurstelling kon ik zo snel niets bedenken.

Tot ik zojuist in de Albert Heijn stond. Bij deze grootgrutter schuif ik stelselmatig de biologische producten naar voren in de schappen, goed in het zicht van de consument. Soms leg ik biologische waren ook voor hun niet biologische broertjes. Mijn kleine bijdrage aan de biologisering van onze samenleving.

Op kwade dagen voel ik wel eens de behoefte om verder te gaan: de Monsanto-mais onder de schappen wegwerken, gaatjes prikken in pakjes met paling, legbatterij-eieren net wat te hard terugzetten in de schap, pindakaas smeren aan blikken knakworstjes... maar dan begint het me toch teveel op guerilla shopping te lijken.

Dutch Courage

2009-08-21T02:01:00.000-07:00

Er was weer weeralarm. Reikhalzend keek ik de hele bedompte dag uit naar het noodweer. De temperatuur kon ineens wel vijftien graden dalen, honderdtien kilometer per uur zou de wind gaan razen en monsterlijke onweersbuien zouden zich boven onze hoofden knetterend ontladen! Het zou een dag worden om niet te vergeten.

Nou mag je mij voor een mooi partijtje onweer altijd wakker maken - als ik er zelf niet al wakker van word. Dus toen gisteravond eindelijk de eerste lichtflitsen het zwerk doorkliefden, gooide ik de ramen van de slaapkamer wijd open en zat op de eerste rij. Mijn vriendin voegde zich verwachtingsvol bij me.

Het begon te rommelen in de verte, de wind nam wat toe en er viel een beetje regen. Toen hield het op. We verwachtten na dit voorprogramma de hoofdact, maar die kwam niet. Het bleef stil. Teleurgesteld lieten wij ons uit de vensterbank glijden. Mijn vriendin hield het voor gezien en ging slapen.

Ergerlijk dat het weeralarm alweer voor niks was afgegaan. Anderzijds was er ook wel een sprankje respect voor die man in de Bilt die 's ochtends zijn fiat gaf voor deze waarschuwing; je moet het maar durven! Braderieën worden gecanceld, zeilwedstrijden afgelast, terrassen ontruimd... en dat allemaal op basis van jouw beslissing... Eigenlijk on-Nederlands, zo’n risico durven nemen.

Omdat het noodweer was afgelast, zette ik de televisie maar aan. Daar viel ik in een uitzending van CNN waar iemand in beeld kwam die nog moediger was dan het hele KNMI bij elkaar. Het was de Schotse minister van justitie Kenny MacAskill. Hij had net de terminaal zieke Lockerbieterrorist naar huis gestuurd om te sterven.

Woedende familieleden van slachtoffers en verontwaardigde CNN-ers tuimelden over MacAskill heen. Voor hem was het noodweer pas net begonnen. Wie dacht ‘ie wel dat ‘ie was en realiseerde hij zich wel hoeveel leed hij de nabestaanden berokkende?!

MacAskill zei dat het Schotse recht in dit soort situaties voorziet in compassie. Ook jegens hen die verschrikkelijke dingen hebben gedaan. Deze Libiër had geen genade getoond, maar moeten wij dan besluiten dat ook niet doen? ‘Two wrongs never make a right.’

Een man om iets meer over te weten, die Schotse minister. Op wikipedia lees ik dat hij tijdens Euro 2000 tijdens de wedstrijd Engeland-Schotland is opgepakt ‘being drunk and disorderly’. Misschien had hij ook wel een slokje genomen voor hij dit besluit durfde te nemen. Het had wellicht ook iets subtieler gekund; hij had huisarrest kunnen eisen.., maar toch. Doe mij maar zo’n minister in Den Haag.

Illusie

2009-08-07T06:00:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=J0HjUAjU5ew

Daar gaat ze

2009-08-02T15:37:00.000-07:00

Prem Radhakishun beweerde vanavond in zomergasten dat elke luisteraar bij het liedje ‘Daar gaat ze’ van Clouseau een bepaalde vrouw voor ogen heeft. Waarschijnlijk geldt dat voor niemand in Nederland meer dan voor mij.

In 1990 koesterde ik al twee jaar lang een –tegen heug en meug platonische -liefde voor een meisje uit Oosterbeek. Twee jaar lang fietste ik langs haar huis in de hoop en de angst een glimp van haar op te vangen. Twee jaar lang dacht ik alle nachten aan haar en deed ik er alles aan om de idylle niet te verstoren.

‘’‘Nee’ heb je, ‘ja’ kun je krijgen’’, zei een vriend. Maar ik had de mogelijkheid tot ‘ja’ en durfde ik het risico op ‘nee’ niet te nemen. Twee jaar lang!

Ik wisselde soms een woord met haar en daar kon ik dan maanden op teren. Maar toen kwam 1990 en toen kwam Clouseau. Ze verscheen op een avond opgetogen in de dorpdisco; ze was gevraagd om in ‘De Hitkrant’ te poseren met Koen Wauters –jawel, de zanger van.

Een week later had ze een relatie met de fotograaf. ‘Daar gaat ze’ kreeg opeens een heel erg letterlijke betekenis voor me.

Jaren later kwam ik haar weer eens tegen. ‘Oude liefde kruipt als slechte wijn omhoog’ zouden Acda en de Munnik zingen, maar deze wijn smaakte heel erg zoet. Kort daarna kwam ze ’s middags theedrinken en voor ik het wist, lagen we naast elkaar in bed. Wie kon mijn geluk beschrijven?

Daar lag ze. Twee jaar hopeloos verlangen leken op een of andere ondoorgrondelijke wijze toch hun vruchten af te werpen.

Tot ze zei: ‘Zullen we het even vlug doen? Ik moet zo nog naar een feestje.’

Daar ging ze.

Doors of perception

2009-08-02T02:00:00.000-07:00

Voor mijn twaalfde begreep ik weinig van abstracte kunst. Na mijn twaalfde werd het niet veel beter. Het moet een jaar of tien geleden zijn geweest dat Lars, een vriend wiens artistieke vermogens ik hoog aansla, mij meenam naar het Stedelijk in Amsterdam.
Lars’ interesse voerde ons op een zeker moment langs werken met grote kleurvlakken, waarbij alleen de uitleg ernaast mij een aanknopingspunt bood. Al bordjes lezend, kuierde ik achter hem aan. Totdat ik voor een werk kwam te staan waar tekst en uitleg ontbraken. ‘ Lars’, riep ik, zo luid als de sacrale ruimte toeliet, ‘ van wie is dit?’ Lars kwam naderbij, nam het werk schattend in zich op en zei: ‘ Dit is de dichtgetimmerde doorgang naar een galerij hiernaast.’
‘ O’.

Volledig verwoest

2009-08-01T16:51:00.000-07:00

Wie herinnert zich nog ‘Who is afraid of Red, Yellow and Blue’ van Barnett Newman? Vandaag moest ik bij het lezen van de krant aan dit schilderij denken. In 1986 werd het abstracte werk in het Stedelijk Museum door een 'gek' vernield. Hij zei dat het werk van Newman nog niet af was en dat hij degene was die het met zijn stanleymes had voltooid.

Ik was destijds twaalf en begreep niet veel van non-figuratieve kunst. Mij klonk het dus niet eens zo ongeloofwaardig in de oren.

Een stuk verontwaardigder reageerde ik in 2001 toen de Taliban in Bamyan, Afghanistan, twee gigantische, millennia-oude boeddhabeelden vernietigden. Ik was woest. Wat dachten die barbaren wel niet?

Pas vandaag zag ik in de Volkskrant wat er over was gebleven van de torenhoge kunstwerken: niets.

Alhoewel: ‘niets’?

Twee lege vormen.

Opeens schoot me een regel van de Boeddhistische Hartsoetra te binnen. Die begint met de woorden: ‘vorm is leegte, leegte is vorm’.

Godsakke! Die Talibs! Zouden ze de kunstwerken tweeduizend jaar na dato gewoon hebben afgemaakt?!

Vlieland/ Vervel(l)en

2009-08-01T11:49:00.000-07:00

Er zijn soms van die momenten dat het leven doodslaat als een verlaten glas bier op de toog. Opeens is alle vaart eruit. Ik begin steeds meer te vrezen dat dit zo’n moment is. De kinderen zoemen rond de tent als vliegen om een poel met stilstaand water. Ze hebben niks te doen en zoeken ruzie met elkaar. Aanmoedigingen om te spelen, te lezen of iets te tekenen, halen niets uit. Dit moment is er voor de verveling.

Ik weet zelf eigenlijk ook niet wat ik wil.

Spelletje met de kinderen? Nah.

Boekje lezen? Nope.

De afwas? Hè bah.

Alleen Eline lijkt er geen moeite mee te hebben. Ze schijnt het prima te vinden dat er niks is.

Hang, klier, zucht, saai.

Ik vind een stukje vel om aan te peuteren. Er onthechten grotere stukken! Vergeefs probeer ik mezelf in één stuk uit m’n vel te helpen. Een kansloze queeste, maar het kan een mens toch een aardige tijd van de straat houden...

Ik kijk op. Twee kinderen zijn weg, eentje zit te spelen. Het is bijna etenstijd. Ik ga maar eens koken.

Vlieland/ Mezelf zien

2009-08-01T11:19:00.000-07:00

Een bril is een onhandig verlengstuk van je ogen op een winderig strand. Ik heb altijd een ambivalente verhouding gehad met mijn prothese, maar hier op Vlieland vergroten de voor- en nadelen zich uit. Enerzijds is er erg veel horizon waaraan zich van alles aftekent wat ik scherp wil zien; anderzijds vormen zich hinderlijke zoutafzettingen die dat verhinderen.

In het begin van mijn brilschap droeg ik het ding maar zelden. Onder invloed van allerlei esoterische lectuur zag ik mijn handicap als een poging van de natuur om me dichter bij mezelf te brengen. Ik vreesde bovendien dat de natuur harder haar best zou doen om dat resultaat te bereiken wanneer ik haar stille hints met optische hulpmiddelen zou dwarsbomen.

Daarnaast zaten er voordelen aan een afnemend gezichtsveld; ik werd opeens minder afgeleid door aantrekkelijke vrouwen en de vrouwen die ik wel waarnam, zagen er allemaal prachtig geretoucheerd uit.

Een ander groot voordeel van een afnemend gezichtsveld bleek in de volgende situaties: iedereen kent dat ongemakkelijke gevoel tussen elkaar zien en elkaar groeten. Je ziet die bekende al honderd meter aankomen en hij/zij jou ook, maar wat doe je in de tussentijd?! Ik zag kennissen nu pas op het laatste moment voor me opduiken. Dankzij de vergankelijkheid voelde ik me begiftigd met nieuwe momenten van onbevangenheid.

Allengs is mijn honger naar veelzien echter weer toegenomen en hier op het strand ervaar ik het als ronduit storend dat the sky niet langer the limit is. Mijn wereld is teruggebracht tot mezelf, zand, schelpjes en vage contouren. Ik zie hier beter zonder bril.

Jammerbuks

2009-07-13T05:50:00.000-07:00

Nico vertelde dat hij bij een optreden van Spinvis weer eens iemand op een jammerbuks had zien spelen. ‘Een ‘jammerbuks’? Wat is dat joh?!’ Ik vond het een hilarische term. ‘Ik zie dat je nog steeds hard om je eigen grappen lacht’ , zei Nico schamper. ‘Twee jaar geleden in Antwerpen heb je dat ding zelf zo genoemd.’

Ik wist niet waar hij het over had. Het bleek om een soort viool te gaan met een trompet eraan. Volgens mijn goede kameraad had ik het instrument ‘jammerbuks’ gedoopt en er een Olivier Bommel-verhaal bij gefantaseerd. Heer Bommel had zich, ondanks waarschuwingen van zijn jonge vriend, met dit vermaledijde instrument naar een parallel universum gemusiceerd waar alles slecht afloopt... Of iets dergelijks.

Ik kon me er niks van herinneren. Maar het zal wel waar wezen. Zoiets verzin je niet. Het stelde me wel gerust dat ik ook om mijn eigen grappen lach wanneer ik niet weet dat het mijn eigen grappen zijn. Ik pas schijnbaar goed bij mezelf.

Nico

2009-07-10T02:38:00.000-07:00

Nico heeft net als ik een hekel aan mensen die hem op straat iets proberen aan te smeren. Toen we een paar jaar geleden een Praags metrostation uitliepen en hij werd aangeklampt door een man met een vriendelijk vragend gezicht, zei hij resoluut ´NO´ en marcheerde verder. ´Die vent begrijpt het geloof ik niet´, zei Nico geërgerd, toen de man hem met een beminnelijke glimlach aan zijn jasje trok. ‘NEE, NADA, NOPPES, NEIN, NIENTE, NIETS!’ verduidelijkte Nico zijn standpunt bars. Toen opeens schuchter: ‘O, Gijs, hij wil geloof ik onze metrokaartjes zien.’

De leugen duurt het langst

2009-07-09T15:16:00.000-07:00

‘Mag ik u iets vragen?’ Afweermechanismen van miljoenen jaren evolutie worden direct in werking gezet. Wegkijken, hoofdschuddend glimlachen of een simpel ‘Nee’. Bij mij krijgen broodvragers geen poot aan de grond.

Maar vandaag in Utrecht wist een vrager mijn verdedigingsmechanismen geraffineerd te omzeilen. Hij kwam echt met een vraag in plaats van te vragen of hij iets mocht vragen.

‘Wat was vroeger uw favoriete vak op school?’

Tja, daar stond ik hem opeens antwoord te geven. Vervolgens werd ik zorgvuldig een fuik van Oxfam Novib ingesluisd. Nou lijkt Oxfam Novib me best een goede organisatie en ik zat al te ver in de val voor een bot ‘nee’.

Gelukkig herinnerde ik me opeens die andere keer dat ik me bij een straatvrager tot een antwoord had laten verleiden. Dat leverde me een lidmaatschap van de ontwikkelingsorganisatie CARE op. Ik bleef jaren lid, maar een half jaar geleden, tijdens een financiële crisis, heb ik het lidmaatschap opgezegd.

‘Joh, goede zaak hoor, Oxfam Novib, maar ik ben al lid van CARE’, loog ik dus.

Mijn belager liet mij gaan.

Een uurtje geleden kwam ik thuis. Ik was mijn politiek correcte leugentje op de Oude Gracht allang vergeten. Er was post. Iets in een cellofaantje. Aan mij geadresseerd.

Maar godsamme, wat is dat nou weer? Ik heb dit toch al een half jaar geleden opgezegd?! Het was het lidmaatschapsblaadje van CARE.

De regen valt

2009-07-02T02:40:00.000-07:00

Foto: LiesBB www.flickr.com/photos/liesbb/

Het is warm. Het is al heel lang warm. Ik woon in Toscane; schilderachtige dorpjes, kronkelende cypressenlanen, kerkjes op heuvels, vriendelijke mensen, de betere wijn, het betere eten…

In dit decor waar niets te verlangen valt, kringelt een vreemde Sehnsucht in mij op. Ik probeer het terug te blazen in de richting waar het vandaan komt. Maar het lukt niet.

Ik verlang. Ik verlang naar iets wat ik me nooit had kunnen voorstellen. Ik verlang naar regenachtige, Nederlandse dagen. In de vensterbank met een kop thee melancholisch naar buiten staren; verlangend naar zonnige dagen.

Toiletmirakel

2009-06-30T00:41:00.000-07:00

Het was oprechte verbazing. Heb ik mezelf deze vraag eigenlijk nooit gesteld? Er moet toch een moment geweest zijn dat ik ook nog niet wist hoe zo’n apparaat werkte?

‘Knap hè, dat die handdoek zo snel droogt’, sprak Tristan verwonderd. Hij trok nog eens aan de handdoekrol op het toilet van La Place en zei: ‘Kijk, hij gaat er nat in en komt er meteen alweer droog uit! Hoe dòèn ze dat?!’

Bitch!

2009-06-25T14:56:00.000-07:00

Ze liep aan de overkant van de straat en dat leek me wel zo veilig. Sommige honden wil je graag aaien, maar je weet dat het je hand kan kosten. Dit was dan geen hond, maar bijtgraag leek ze me wel. Zo’n typje dat er alles aandoet om mannen te laten kijken, maar bij de eerste blik direct van zich afblaft.

Ooit las ik een onderzoek waaruit bleek dat acht op de tien mannen een ordinair ogende vrouw kiest voor een one-night-stand en een nette om mee te trouwen. Ik stelde me voor dat dit zo’n eennachtsvrouw moest zijn. Zou ze dat zelf ook weten?

Ze kwam dichterbij, schraapte haar keel, bukte zich al lopende een beetje voorover en spuugde een dikke kledder op de grond. Op dit punt gokte ik dat nog maar twee op de tien mannen haar voor een one-night-stand zou willen. Maar ìk keek nog steeds.

Ik keek zelfs om toen ze voorbij was. Gebiologeerd door zoveel wulpse platvloersheid. Op haar kont zag ik het staan. Het stond er echt. Met gouden, gothische letters op haar witte trainingsbroek: Bitch!

steps of mindfulness

2009-06-25T14:51:00.000-07:00

‘Fiets aan ‘t jatten?!’ roept een van de twee hangjongeren. Ze zien me nu al zeker vijf minuten over de schroothoop voor Arnhem Centraal dolen. Ben alwéér vergeten waar ik mijn rijwiel heb gestald! Het lukt me niet het duo spitsvondig van repliek te dienen.

Het gebeurt vaker dat ik mijn fiets hier kwijtraak. Meestal duikt ze op wanneer ik net in gedachten de dief mishandel die haar gestolen heeft. Dit keer word ik zelf voor een latente dief aangezien, maar mijn tweewieler blijft weg.

-Het heeft te maken met gebrek aan aandacht!- Hield ik mezelf een tijdje geleden verwijtend voor. -Je pleurt die fiets steeds achteloos in een rek!- Sindsdien zet ik haar met de aandacht van een zenmonnik weg.

Een paar keer werkte dat aandachtige stallen. Maar na een tijdje regen al die bewuste parkeermomenten zich aaneen tot een directory vol naamloze, ongedateerde bestanden; –O nee, hier heb ik mijn fiets een andere keer bewust neergezet, maar waar staat ze nu?!-

Deze keer is het wel erg cru. Ik loop hier godverdomme nu al tien minuten rond!!! Opeens valt het kwartje...

Ik ben de laatste keer naar het station gelopen.

Existentialisme bij de speelhoek van Albert Heijn

2009-06-25T02:59:00.000-07:00

Jongetje -hooguit vier- tikt meisje -hooguit vijf- op haar schouder: ‘Heb jij een pappa?’
Meisje: ‘Ja’
Jongetje: ‘Ik niet.’

Domme consument

2009-06-25T02:55:00.000-07:00

Twee euro veertig. Kost patat tegenwoordig overal zo veel? Misschien krijg ik een grote zak. Of had ik moeten zeggen: ‘een kleine friet’, of iets dergelijks? Sinds een paar jaar moet men voor patat en frisdrank vaak kiezen tussen ‘klein’ en ‘normaal’. In de praktijk is ‘klein’ dan een normale portie en ‘normaal’ een grote. Het zal wel met Amerikaanse cultuurinvloeden te maken hebben. Terwijl mijn patat op zich laat wachten somber ik voort over ongewenste verkooptrucs en de domme consument.

Iets te eten kopen op het station, levert sinds enige tijd de vraag op: ‘Wilt u er ook iets bij drinken?’ Met de ergernis die na zo’n vraag bij mij vrijkomt, kun je een middelgrote stad van energie voorzien. Denkt zo’n verkoopster nou echt dat ik zelf niet op het idee kan komen?! Schijnbaar zijn er mensen die zich hierdoor over laten halen, anders hadden marketingstrategen het allang afgeschaft. Ik vind dat deze storende vraag eigenlijk gerepliceerd moet worden met een dito antwoord:

‘Wilt u er ook iets bij drinken?’
‘Nee, u?’

‘Wilt u er ook iets bij drinken?’
‘Cola, met een scheutje GHB graag’

‘Wilt u er ook iets bij drinken?’
‘Nee, kunt u me even oraal bevredigen?’

Maar ik ben er te timide voor.

Mijn patat is klaar. Het is een normale zak. ‘Klein’als we de standaard van de vrije markt hanteren. Het blijkt alleen geen patat te zijn. Het zijn vetsponsjes. Ik heb er eigenlijk een lepel bij nodig. Mijn vriendin zou hier wèl iets van zeggen. Omdat ik twee veertig heb betaald eet ik het prutje toch maar op.

Samen met het maagzuur sijpelt tot mij door: wie is er nou eigenlijk een domme consument?!

Naast een schizofreen woon je alleen

2009-06-25T02:52:00.000-07:00

Foto: LiesBB www.flickr.com/photos/liesbb/

‘I kill you!!!’ Ik lig stijf van schrik in bed. Met mijn kleren aan. Alweer een paar nachten. Mijn buurman is schizofreen. Of psychotisch. Hij mag zelf kiezen, mij maakt het niet uit. Maar zijn geschreeuw en gebonk jagen me de stuipen op het lijf.

‘We kunnen pas iets doen als er een keer ècht iets gebeurt’, zei de politie. Ik maakte juist een afspraak om dàt te voorkomen.

Maar nu hoop ik dan dat hij toch echt een steen door de ruit gaat gooien, de deur probeert in te beuken, mijn huis in brand gaat steken! Ik ben er klaar voor. Al een paar nachten. Ik lig op scherp!

Het wordt weer stil. Shit.