Scherven brengen geluk

Dat een graffitispuitende jongen vorige week in Rotterdam door een aanstormende metro werd gegrepen, leek me een disproportionele straf. Neen, daar kon ik de rechtvaardige hand van Onze Lieve Heer niet in zien. Rotterdam is niet direct de meest frivole stad van Nederland. Dat zo’n jongen er ’s nachts opuit trekt om al dat beton een kleurtje te geven... nou, daar ben ik het niet mee eens, maar ik begrijp het wel. Dat krijg je ervan als je steden zo kaal en tijdelijk maakt dat de geest er geen grip meer op krijgt. Dan laten mensen een eigen visueel geurmerk achter. Bakent men het territorium af: ‘dit is mijn buurt; kijk maar...’

Vanmiddag wandelde ik via een gemoedelijk Utrechts wijkje naar het Centraal Station. Het leek me zo’n buurt waar de bewoners zich wél mee verbonden voelen. Ik voelde me er in ieder geval thuis. Er was maar weinig graffiti. Wel zag ik plompe plastic plantenbakken. De gemeente vond schijnbaar dat iedere wijk recht heeft op z’n eigen stukje lelijkheid. Niet iedereen in deze straat had zich daarbij neergelegd. Eén van de potten was bekleed met de restanten van een flinke echtelijke ruzie. Het bonte mozaiek van stukjes servies resoneerde nog een tijdje op mijn netvlies. Het leek me geen werkje dat tussen neus en lippen was verricht. Zouden ze er eigenlijk gedonder mee hebben gehad? Zou een kunstzinnige huismoeder nu bij wijze van taakstraf bushokjes staan schoon te spuiten? Ik zou het lullige Nederbureaucratie vinden. Maar het is minder cru dan een metro.

Soap of crimi?

Ik ben nooit een fan geweest van soaps: eendimensionale karakters, cliffhangers, de simplificatie van de wereld in goed en kwaad… ik vind het allemaal te gemakkelijk. Maar wanneer actualiteiten soapproporties beginnen aan te nemen, zit ik op de eerste rij.

Zo heb ik de afgelopen weken verbijsterd gezien hoe een heel slecht script zich ontvouwde tot werkelijkheid: ‘charmante voetbalmagnaat blijkt spin in web van list en bedrog.’ Iedere aflevering werd het spannender:

Aflevering 1: duizenden onschuldige burgers blijken het slachtoffer van een geslepen bankier.
Aflevering 2: een held staat op en roept op om tegen het kwaad ten strijde te trekken.
Aflevering 3: de held wordt zelf tot boef uitgeroepen en de boef wordt even de held.
Aflevering 4: ex-ministers blijken hoofdrolspelers in deze malafide praktijken…
Aflevering 5: de Nederlandse Bank heeft er ook iets mee te maken….
Aflevering 6: de boef kan misschien nog gered worden…

De realiteit is een soap geworden, maar helaas blijft het de realiteit. Daarom hoop ik van ganser harte dat deze werkelijkheid op een bepaald moment gaat afwijken van de soapwetten. In soaps is schurken namelijk altijd een tweede leven gegund; ze duiken na een tijdje gewoon weer op om de andere personages te kwellen met hun achterbakse eigenschappen.

Wat dat betreft vestig ik mijn hoop toch meer op het verloop van een moralistische, Amerikaanse gangsterfilm waar de witte-boorden-crimineel uiteindelijk aan het kortste eind trekt. Zo’n simpel karakter ben ik dus. ‘…and justice shall be done’. Daar houd ik van.

Scheringa, Zalm, Nijpels, Van Linschoten wil ik gewoon nooit meer terugzien in een aflevering van ‘The Bank’. Hooguit nog één keer: met een houweel in hun knuisten, onderling verbonden door een stevige ketting en met een zware, stalen bal aan hun voeten.

Ergens bekruipt mij alleen het nare gevoel dat de realiteit waarschijnlijk meer op een soap lijkt dan op een Amerikaanse gangsterfilm: de rijke klootzakken blijven lekker in hun villa’s zitten en de arme sukkels worden hun huis uitgetrapt. Telkens weer.

Ergens brood in zien

Deze dief betrapte ík deze zomer op heterdaad.

Onopgehelderde mysteries (2)

Er klonk een harde tik alsof er een stuk dakpan viel. Gealarmeerd wendde ik mijn hoofd en zag aan de overkant van de straat een vrouw met een hondje verschrikt naarboven kijken. Er was inderdaad iets gevallen en het had haar schedeldak op een haar na geraakt!!!

Op het overstekende dak van het provinciehuis zaten drie kraaien naarbeneden te turen. Het was duidelijk dat zij verantwoordelijk waren voor het projectiel.

Mevrouw keek om zich heen. Of er getuigen waren waarschijnlijk. Altijd een goede reflex, voor als je later aangifte wil doen. Ze zag mij en riep verbouwereerd:

‘’Een mossel! Ze gooiden een mossel naarbeneden!”

Nu ken ik uit het nieuws pubers die stenen van viaducten gooien, maar dat opgeschoten kraaien ook een bedreiging konden vormen, daarbij had ik nooit stilgestaan. Afgezien van het voorbijzoevende verkeer, de dame en ik was er niemand in de buurt. Had het projectiel niet op een ander moment gegooid kunnen worden?! Moest dat nou zo vlak bij die mevrouw?

De kraaien wachtten niet af wat komen zou en krasten krassend op. Ze bekommerden zich niet meer om het zojuist geworpen schaaldier. De vogels waren gevlogen.

Ik riep iets van een gelukwens, de dame prevelde een afscheidsgroet en ook wij vervolgden onze separate wegen. Het kan haast niet anders of we pijnigden daarbij wel onze beider breinen met dezelfde, surreële vraag:

wilden die beesten nou een mossel of een schedel kraken?!

Kindercondooms

“Condoom!” Mathijs riep het om onduidelijke redenen luid over de eettafel.

“Condoom!” Riep hij nog eens en lachtte er hard om.

Tristan wilde er nu ook iets over kwijt: ‘’Femke weet dus niet eens wat een condoom is, joh! Dat weet ze gewoon niet!!” Hij stond versteld van zoveel onwetendheid.
En toen, een beetje onzeker: ‘’Een condoom is toch zo’n plastic ding voor over je piemel met een gaatje erin?’’

Berouw komt na de Aldi

De rij is lang en er is veel tijd voor reflectie. Hoe kon het bijvoorbeeld gebeuren dat ik tot voorkort mijn mandje bij de Albert Heijn vulde met whatever ik wilde eten en dat ik nu hier sta?
De rij bij de Aldi is één van de treurigste plekken op aarde. Achter mij zorgt een wankele zwerver met een paar blikken bier onbedoeld voor een komische noot:

‘Waar zijn de sperziebenen?!’ roept hij met dubbele tong. ‘Waar zijn de sperziebenen?!’

Ik ben schijnbaar de enige die de lol er van inziet. Andere Aldiconsumenten deinzen achteruit voor het zwalkende drankorgel. Hij zal het wel over zijn eigen benen hebben...

Nee, ik kom niet graag in de Aldi, maar wie wel? Zouden er mensen zijn die het leuk vinden om naar de Aldi te gaan?
De rij is nog steeds lang. Veel tijd voor onzingedachten. Da’s wel goed aan de Aldi, je hebt veel tijd om je te vervelen. Er borrelen stukjes tekst in mij op...


De hel is de Aldi
En al is ze goedkoop
Ze werd gemaakt door een misantroop

De hel is de Aldi
En al is het niet duur
Geef mij maar liever het vagevuur

Ze hebben er voedsel
Waar ik me normaal niet aan waag
Maar zonder Aldi
Had ik niet te vreten vandaag

Het personeel werkt haast gratis
Maar denk niet dat ik klaag
Zonder Aldi
Had ik nu niks in m’n maag.

De hel is de Aldi
Het klinkt vergezocht
Maar ik heb mijn ziel er vandaag weer verkocht

De hel is de Aldi
Dat weet je toch wel?
Wijn in pakken ’t is kommer en kwel!

Er is maar één rij
En het tempo is laag
De weg naar verlossing
Gaat tergend traag

Godzijdank buiten!
Je telt snel tot tien
En kijkt of niemand
je heeft gezien

De hel is de Aldi
Het lijkt me niet fijn
Om er na mijn leven voor altijd te zijn

De hel is de Aldi
Ik moet een beter mens zijn,
Dan mag ik na m’n dood naar de Albert Heijn.

Powerflippen

“Heeft u de powerflip al geprobeerd?”
“De powerflip? Wat bedoelt u?”
“Stroom eraf, half uur wachten en dan de stroom er weer op”
“Nee, nog niet.”
“Doet u dat eerst even en kijk dan eens of uw telefoon weer werkt.”

Met ingang van half oktober heb ik mijn telefoonabonnement opgezegd om te besparen. XMS -mijn telecomaanbieder- sloot me helaas een maand eerder af. Da’s niet handig als je net midden in allerlei sollicitatieprocedures zit. Ik belde de glasvezelgigant met mijn mobiel en vroeg wat er loos was. “Eh, sorry, inderdaad, vergissing.” De fout werd direct rechtgezet. Ook mijn internet -dat eveneens was stopgezet- werd weer aangesloten.

Aan het eind van de dag ging mijn mobiel. Het was mijn vriendinnetje:

“Gijs, volgens mij is er nog steeds iets mis met je vaste lijn, ik kan je niet bereiken.”

Xms weer gebeld.

“Ja, ik zie het al, uw nummer is buiten gebruik. Maar wacht, ik zal het even herstellen. Over een paar uur kunt u weer gebeld worden.”

Ik hield het voor gezien. Morgen maar even weer proberen.

De volgende ochtend probeerde ik mijn huisnummer te bellen, maar ik kreeg mezelf niet te pakken. De lijn was nog steeds dood.

Geërgerd pakte ik de telefoon en belde Xtra Media Services. Dat wil zeggen: ik probeerde Xms te bellen, maar ook uitgaande telefoongesprekken werkten niet.

Mezelf toch maar weer een kwartiertje mobiel op kosten jagen bij de helpdesk. Toen kwam de glasvezelexploitant met het voorstel om die powerflip uit te proberen. Het klonk hoopgevend, maar het werkte niet.

Weer een kwartiertje mobiel bellen met de helpdesk. Suggestie XMS:

Wat stekkertjes verwisselen en dan nog maar eens de powerflip proberen.

Niks

....

Ondertussen ben ik een werkweek en vier powerflips verder. Ik heb de jongens van de helpdesk net op bitse toon meegedeeld dat ze mij over een half uur maar even zelf op mijn mobiel moeten bellen. Zei ik mijn telefoonabonnement niet op om kosten te besparen? Ik heb mijn belminuten van deze maand al bijna allemaal opgestookt aan dit geintje! Ik ben woest! Als het nu weer niet werkt, ga ik flippen!

Powerflippen...